Bekrompenheid…
In al zijn vormen en benamingen. Van mij mag iedereen doen en laten wat hij/zij wil, op voorwaarde dat de medemens er geen schade van ondervindt. Ik hou immers niet van mensen die je bekijken alsof je pipo de clown bent, als je eens een rode broek aantrekt. Of van mensen die een beschamend lachje onderdrukken, terwijl ik domme dingen zeg die ik helemaal niet meen. (Da’s gewoon mijn eigen flauwe humor ) Live and let live.. zeg ik dan!
Verplichtingen en wetten en normen en regeltjes…
Ik weet het, ze zijn er om het maatschappelijke leven gemakkelijker te maken, maar ik heb er soms weleens bedenkingen bij. Niets tegen verkeersregels of gevangenisstraffen hoor, maar soms grijpt de wet weleens in op de persoonlijke aspecten van ons leven. Want waarom mag je in hemelsnaam geen pet dragen in de klas? En waarom mag je -na 20 uren rijles- wél alleen de baan op en moet je -na 6 uurtjes rijschool- nog steeds met begeleider rijden? En dat terwijl oma en opa hun rijbewijs gewoon op het gemeentehuis mochten afhalen, in ruil voor hun erewoord. Conformeren aan de wet, ‘t is niets voor mij, want het ‘gezond verstand’ heeft bij mijn weten geen richtlijnen nodig.
Mensen met een Ego van hier tot in Tokio!
Je kent ze wel, die zelfingenomen lachbekjes, die tateren alsof hun leven er vanaf hangt. Het onderwerp blijft min of meer hetzelfde: Hun eigen ikje en de spannende gebeurtenissen die ze in hun rijke leven meemaken. In’t begin probeer ik er nog wat woorden tussen te krijgen, maar meestal mondt het gesprek uit in oersaaie monoloog over de eigen prestaties, hoewel ze zich nauwelijks bewust zijn van die saaiheid. Sommige mensen hebben geluk dat ik nogal lief ben en meestal niet wegloop in zulke situaties.
Wekkers…
Irritante tv-figuren…
En dan denk ik aan Ben Crabbé, die in ‘Blokken’ blijk geeft van een portie arrogantie, en minachtend met de mensen spot, die het oh-zo-vanzelfsprekende antwoord- niet weten. Of Hans Otten, nog zo’n ‘nekske’. Of die belspelpresentatrices, die teveel peroxide over hun kapsel gegoten hebben. Of dertigers in kleuter-outfit die met wilde gebaren duidelijk maken dat je naar ketnet kijkt. En ik zou Geert Hoste bijna vergeten. Hoe kun je in hemelsnaam élk jaar opnieuw dezelfde grapjes maken? Of beter, wat bezielt zijn publiek om telkens opnieuw met het koningshuis te lachen? Achja…
Oranje snoepjes…
Mentos, fruittellas, tic-tacjes… allemaal goed en wel, maar de oranje exemplaren geef of gooi ik zowieso weg. Gewoon vies!
