Als ik mijn mede-studentjes hoor praten kan ik niet anders dat concluderen dat ze toch wel regelmatig een traantje laten terwijl ze met mama en papa skypen. En toch minstens een keer of twee per dag naar de ouders bellen. En tussendoor ook nog eens een paar mailtjes sturen om te laten weten hoe slecht of hoe goed het met hen gaat. Compleet logisch volgens mij, ware het niet dat ik eigenlijk niet zoveel behoefte voel om elke dag honderduit te vertellen over mijn schooldagen, die er eigenlijk net hetzelfde uitzien als diegene aan de KULeuven, alleen met een kleiner klasje en in een andere taal. Het uitgaan is ook niet zo gek verschillend van het nachtleven in ons belgenlandje, alleen begint en eindigt het wat later, en ligt mijn uitgaansfrequentie dezer dagen ietwat hoger dan ik gewoon ben. Verder is de stad ontzettend mooi en zijn de restaurantjes goedkoop en gezellig, maar dat zullen ma en pa ook wel zien als ze langskomen, zekers? Ik vind het alvast moeilijk om zulke dingen in woorden te beschrijven, zonder dat het saai wordt voor de lezer. Voor de rest is er ook best veel om over te klagen, maar ik zaag niet graag en plein public en àls ik de behoefte voel om mijn beklag te doen gebeurt dat meestal tegen de persoon die op dat moment het dichtste bij mij staat, waarna ik meestal  een mea culpa opvoer en een welgemeende “oooohhh sorry dat ik zo zaag!” uitsla. En op mijn blog kan ik ook weleens een zaag spannen, u weze gewaarschuwd

Zodus… Je kunt me voorlopig nog steeds als een heimweeloos persoon bestempelen, al heb ik natuurlijk wél het geluk dat mijn vrienden mij al meteen een visietje kwamen brengen terwijl ik zélf nog maar een stuk of 5 straten kende in een stad die duizenden calles en paseos en avenidas telt, die gek veel op elkaar lijken.

Anderszijds zijn er van die kleine dingen die ik toch wel mis. Zoals mijn läkerol snoepjes. Oh my god wat was ik blij toen ik een sixpack läkerol kon bemachtigen in de IKEA, die er –echt waar- voor 99% hetzelfde uitzag als de onze. Dat ene procentje slaat uiteraard op de onvriendelijke kassiersters die hier blijkbaar écht wel  gescreend worden op hun vermogen om iemand af te snauwen. Wachten tot iemand zijn spullen ingepakt heeft vooraleer hem/haar de rekening te presenteren is hier geen sinecure, en uw wisselgeld belandt zowieso op de grond als u net te laat was om het op te vangen, want de doorgaans geblondeerde senorita is al met de volgende klant, of die erna, bezig.  ‘k Heb mijzelf ooit eens plechtig beloofd om nooit meer een winkel binnen te stappen waar ik onheus werd behandeld, maar die belofte moet ik verbreken, wil ik niet verhongeren.  Ofwel moet ik de raad van mijn kotbaas opvolgen, en ’s morgens vroeg opstaan om vervolgens een bakker en een slager en een krantenwinkel  te zoeken. Wat eigenlijk nog niet zo’n slecht idee is, aangezien  vers brood en een vriendelijk gezicht mijn ochtendhumeur in een mum van tijd doen verdwijnen.

Wat ik nog meer mis dan snoepjes en Belgische traagheid, is muziek. Want des te leuker de klerenwinkels, des te slechter het gejengel dat er de godganse dag gedraaid wordt. Blijkbaar hebben de fashionistas hier een zwak voor Katy Perry-klonen, en wil men de klant tevreden houden door steeds maar weer dezelfde hoofdpijn verwekkende zangeresjes op te trommelen die altijd zingen dat ze verliefd zijn en elk weekend feesten tot in de vroege uurtjes. Het gaat zover dat ik op dag 3 naar de FNAC ben gelopen om nieuwe oortjes voor mijn MP3-speler te kopen. Zo van die dingen die je in je oren plant alsof het oordopjes zijn, en er –godzijdank- voor zorgen dat ‘mijn’ muziek alle kwaadaardige decibels overtreft. Ik kan moeilijk geloven dat ze niét schadelijk zijn voor mijn oren, maar als ik moet kiezen tussen hoofdpijn en oorpijn, kies ik toch liever voor dat laatste. Ohja, en Shakira is hier de heldin der heldinnen. Ik was Waka waka al kots-en kotsbeu gehoord nadat één of andere kudde chiromeisjes het maar liefst zeven keer aanvroeg op een fuif, en nu is het hier wéér een hit , maar dan in het Spaans, olé. Al kan ik het die Spanjaarden moeilijk kwalijk nemen, want alles dat naar voetbal ruikt is hier heiliger dan de paus.

En uiteraard zijn er ook die kleine dingen die mij voor eventjes tot een volmaakt gelukkig mens omtoveren.  Zoals een totaal onverwachte bus die mij vlak voor de faculteit kwam ophalen, terwijl ik normaalgezien nog anderhalf uur in die fantastisch boeiende cafetaria van de universiteit moest wachten op de volgende. Of mijn punten  van de KULeuven, die ik eergisteren per e-mail kreeg toegestuurd.  73 procent! That’s an onderscheiding baby En andersom een even aangename 37. En dan heb ik het over de graden Celcius die de thermometer aanwijst  in de volle zo, na twee droevige dagen van quasi-koude wind en gietende regen.

En om af te sluiten kan ik alvast vertellen dat niét alle jongens hier macho’s zijn. Enfin, ik ken er toch al eentje die het tegendeel bewijst

-El-

En hieronder nog wat foto’s van de Universidad