Zaragoza 1

Tijd om mijn blog eens nieuw leven in te blazen, moest ik zo’n beetje gedacht hebben rondom neuve de la noche. Alweer een reden om naar de dichtstbijzijnde bar te trekken, waar tot mijn grote jolijt ‘de voetbal’ opstaat. Normaalgezien vermijd ik oudeventencafés waarin men en grand masse samentroept om Anderlecht te zien verliezen tegen Brugge, of omgekeerd, maar hier in Zaragoza is het best wel fijn om efkes naar het televisiescherm te piepen terwijl ik achter mijn laptop zit. Zo gemakkelijk om voor Real Madrid te supporteren, want ze winnen meestal altijd.

Maar naast de voetbal heeft Spanje ook wel zijn (of haar?) kwaliteiten… Plastic zakjes in de supermarkt, geen vuilnis sorteren en oversteken als het verkeerslicht rood is… t’Zijn de kleine dingen die het leven toch net ietsje plezieriger maken, en dan heb je natuurlijk ook de torenhoge temperaturen, die tot 34° reiken tijdens de siësta, terwijl de zomer toch al een tijdje voorbij is.  Maar mij hoor je niet klagen, ik vind het eerder vervelend dat ik in de winkels consequent kippenvel krijg vanwege de airco.

De universiteit is dan weer een beetje absurd. En daarmee bedoel ik dat het spierwitte, driehoekige gebouw een beetje misstaat in de woestijn die Zaragoza omringt. Ik verdenk de architect van een science-fiction fetisj, want ik moest meteen aan ‘the Island’ denken toen ik de USJ binnenging. Decoratie blijkt uit den boze, de klassen zijn het toonbeeld van symmetrie en de stilte is ijzingwekkend. Tel daarbij dat de secretaresses kaarsrecht op hun stoel zitten en een beetje als robots bewegen, en het plaatje is compleet. Laten we gewoon maar stellen dat ik het niet zo heb begrepen op het strakke, moderne interieur. Muren moeten niet van glas zijn en trappen niet van metaal. En er mag weleens een kauwgom op de grond plakken, kwestie van ons eraan te herinneren dat we op aarde zijn en niet op Saturnus.

Verder ben ik ook tot het besef gekomen dat een privé-universiteit absoluut niet te vergelijken valt met een publieke unief à la KULeuven. Onder het mom van een gezonde geest in een gezond lichaam hebben de studenten hier een voetbalstadion, een danszaal en twee zwembaden ter beschikking. Het sportcomplex doet mij denken aan één of ander vakantie-oord voor the rich and famous, en dat is het eigenlijk ook. De keerzijde van USJ is immers het prijskaartje, aangezien de ‘normale’ studenten hier maar liefst 3000 euri moeten neertellen om een schamele 5 maanden te studeren. Op mijn eerste schooldag verwacht ik alvast een oververtegenwoordiging van Dolce&Gabbana en Prada en dergelijke. Alhoewel, de Spaanse chica’s hebben over het algemeen zero kledingsmaak, dus misschien dragen ze naar goede gewoonte een grote jeansbroek met een veel te laag kruis en een bloemetjestopje. En oorringen met een diameter van 15cm, en dan overdrijf ik niet.

Desalniettemin zullen wij als erasmus-studenten behoorlijk opvallen in de klasjes van 20 man.  Enerzijds omdat we geen netbook hebben, anderszijds omdat onze kennis van de Spaanse taal zich beperkt tot de weg vragen, eten & drinken bestellen en onszelf excuseren omdat we geen woord Spaans spreken. Al lijkt het toch gemakkelijker voor de Italianen en de Fransen om ietwat te verstaan van het Spaanse gebrabbel. Gelukkig klikt het goed met mijn lotgenootjes. We zijn ongeveer met twintig communicatiewetenschappers, waarvan zeker 6 Françaises en ook wat Belgen, Duitsers, Mexicanen, and so on… Frankrijk is heel goed vertegenwoordigd hier, en mijn kotgenote woont eveneens in mijn favoriete buurland. Voordeel is dat mijn Frans gevorderd is van slecht tot iets minder slecht.

Want terwijl mijn plan 2 inhoudt dat ik als viertalige zal terugkeren, is plan 1 gewoon… mij amuseren. En ik hoop dat ik beide kan combineren

Haha, ik verval in flauwe rijmpjes, wat betekent dat ik uitgeschreven ben. Maar er komt meer, voor degenen die geïnteresseerd zijn. Voorlopig is het hier nog steeds meer rozengeur dan maneschijn .

Kissss, El