Eline gaat joggen, aflevering 1.

 

De tijden waarin in een conditie, en nog wel een goede conditie had, zijn allang vervlogen en dat het heb ik zo’n dik uur geleden mogen ondervinden.

We hebben hier nog ergens een vergeeld start-to-run formulier liggen, met allerhande richtlijnen ‘voor beginners’, maar daar heb ik niet naar gezocht. ‘Omdat ik geen beginner ben’ dacht ik, en ik spurtte de straat op, het bos in, het bos uit, het dorp in, het dorp uit, en dit alles nog een keertje in de omgekeerde richting. En snel!

 

Maar terwijl mijn mp3-speler vrolijke nineties-klassiekers bleef afspelen, begonnen mijn spieren in een soft-modus te functioneren. Mijn ademhaling verviel in een soort gehijg en mijn wangen kleurden rood als rijpe tomaten tijdens ‘t ochtendgloren (lees: zweetdruppels). Een niet-koppige persoon zou zijn looptoer al gauw in een rustig wandelen hebben omgezet, of misschien zou hij/zij zelfs een bankje opzoeken om te genieten van de prachtige natuur. Maar dan kon me gestolen worden. Ik moest en zou mijn ‘tour van Baal’ afwerken zonder te stappen. Alleen… was ik even vergeten dat het Beachvolley was in ons godverlaten dorpje, en dat ons dorpje tijdens zulke evenementen nogal stampensvol loopt. Nietsvermoedend stak mijn gekookte kreeftenkop de Baalsebaan over, om vervolgens van kop tot teen bekeken te worden door een horde zeventienjarigen-in-bloemetjesshort.

 

Normaalgezien zou ik hen vriendelijk toelachen, maar dat was nu even niet aan de orde. Om nog meer te zeggen.. de straatstenen leken me interessanter, en daarom keek ik ook naar ons prachtige fietspad, terwijl de net-niet-volwassenen mij gadesloegen.

Ik weet niet of ze mij nageroepen hebben, maar ze konden me wel goed aanstaren, alsof ik negenentachtig was, en toch nog sportschoenen droeg. Gelukkig overspeelde mijn mp3 alle ongewenste commentaar…

 

Ik sloeg rechts in, op weg naar thuis, op weg naar de douche, waar de palmolive met rozengeur me opwachtte. Daarna volgde pure verwennerij. Witte wijn en Peper-en-Zout-Chips à volonté… Om mijn spierpijn te verzachten…Om de kilo’s terug aan te dikken die ik verloren was tijdens het rennen. Pure commerce hé, die start to run, denk ik zo stil in mezelf. Snelletjes het schuldgevoel afkopen van duizenden vrouwen, die nu wél een dessertje mogen nemen, omdat ze dat luttele half uurtje gaan joggen zijn…

 

 

-El-