geduld

Tik Tik Tik

De klok tikt seconden weg, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En eigenlijk is er ook niets banalers dan een klok die tikt. Mijn nagels doen mee, ze tokkelen op mijn houten bureau en hebben inmiddels iedereen uit mijn buurt verjaagd. Mama naar Moeke, de zus naar een vriendin, de kat naar één of andere kater.

 

Ik kan niet subtiel kwaad zijn. Zonder dat ik iets vertel bemerkt zelfs een dier dat mijn hoofd zich in stevige onweders bevindt, en dat die donderwolken niet simpelweg als sneeuw voor de zon verdwijnen als er een leuk liedje op de radio komt. Ik sla op mijn toetsenbord alsof het een drumstel is, om even later al mijn ingetypte overpeinzingen te wissen. Backspace en weg ermee!

 

Spijtig dat ik mijn gedachten niet zomaar kan deleteten (?). Ik denk dus ik ben, en in dit geval ben ik een regenbui zonder tranen. Een stortbui die ik het liefst van al op je krullenbol zou loodsen, om er even later weer spijt van te hebben.

 

Laat dan toch godverdomme iets weten.

 

-El-