raar

Vandaag is weer zo’n dag.

Surrealisme à volonté en toch nog ergens die zekerheid dat je echt-wel in-de-wereld-bent en beïnvloed wordt door externe situationele prikkels.

 

Zo’n dag waarop je enerzijds gedetermineerd wordt door je kennis en anderszijds vindt dat het geen kak uitmaakt of je nu emerita of vuilnisvrouw wordt. Met een beetje ongeluk kom je morgen onder de auto van een gedrogeerde gelegenheids-Schumacher terecht, en dan is het allemaal voorbij, fini

 

En die eindigheid van het bestaan werd mij, samen met de koffie en de cursus sociale psychologie – voorgeschoteld om 5 uur ’s morgens, op een nuchtere maag. Dahrendorff en Farah Fawcett ruilden stilletjes het eindige voor het oneindige, in de schaduw van Yasmine en Michael Jackson.

 

‘t Is uiteindelijk toch een mooie dag om dood te gaan, eind juni? Toch beter dan -op kerstmis- ofzo?

 

-El-