naamloos (te lui om een titel te bedenken)

 

Soms hou ik van zondagen

net voordat ze maandagen worden

en ophouden met bestaan.

 

Niet abrupt, integendeel. Op de vrt wenst men ons een ‘gezellige zondagnacht’ of een ‘knusse avond’. Nooit een prettige zondag, want dat klinkt te veelbelovend.

Op de radio net hetzelfde. Beetje drum ‘n base, van die sferische melodieën die wel tien minuten aanhouden op een constante zachte beat. Concurrentie van een Poolse zangeres die zingt over demonen die haar ’s nachts komen kidnappen. En ze meent het!

Nadat ze haar song uitbracht kreeg ze visite van 8 psychiaters, die vochten om haar in hùn psychiatrie te krijgen.

 

‘t is toch op zijn minst merkwaardig te noemen.

De godganse dag wordt je overdonderd door ‘breaking news’ over Natalia’s vermageringskuur en Madonna’s moederallures. Die radiopresentatrices doen alsof ze het warm water uitvinden, terwijl alles al in’t lang en in’t breed in de Dag Allemaal werd uitgesmeerd.

 

En eigenlijk zit je gewoon op een achtergrondmuziekje te wachten.

Zo rond elven, twaalven wordt je geduld beloond. Dan hebben ze geen zin meer om sappige anekdotes tussen de lyrics te smijten. Dan heeft het babbelzieke personeel de studio verlaten, om plaats te maken voor de minder praatgrage mensen, die wijselijk de nachtddienst doen en mijn respect voor de radio in ere herstellen.

 

Maar om terzake te komen, ‘t is al twee minuten maandag en ik schrijf veel liever op zondagavond.

Tot volgende week! (ofzo)

ahh wacht ik heb nog een Garfield…

 

-El-