dromen

 

Zoveel te doen, en eigenlijk helemaal niets.

Guess that’s life. Ons bezighouden met bezigheden.

Heel veel eten om dan te gaan fitnessen

Fietstochten, wandelingen, slechte boeken lezen

 

Zoveel te doen, zoveel woorden die wachten tot ik ze fluogeel markeer en in mijn geheugen opsla. Fragmenten van een verhaal dat ik niet wil kennen.

 

Omdat mijn dromen zoveel interessanter zijn. Omdat niemand MIJN dromen droomt.

 

-El-

trekketuniaan

 

Laat het vliegen

Laat het los

Vergeet het

Doe iets leuks

Of ga hardlopen tot je doodvalt…

 

‘Trek het u ni aan’

 

Dat heb ik nog nooit tegen iemand gezegd. Sure, het rolt gemakkelijk over de tong,en met een bijbehorende knuffel zul je niet zo gauw op verzet stuiten. Maar ‘t is zo’n ontzettend ondoordacht naïef zinnetje.

 

Alsof het goed is om onze gevoelens weg te moffelen achter een olifantenvel? Alsof we conversaties meteen door scheldpartijen kunnen vervangen. ‘Het ene oor in, het andere oor uit’

 

Sensitiviteit is niet meer van deze tijd. Huilen om een verloren geliefde, zoals men in lang vervlogen tijden deed, is nu niet meer aan de orde.‘Get over it, ander en beter’.

 

Honderden jaren geleden zou ik beter in het plaatje passen, denk ik (afgezien van het feit dat vrouwen het in die tijd meestal niet zover schopten). Elk dipje zou een scène worden, in mijn allernieuwste tragedie. Ik zie het zo voor me.Honderden dansers en danseressen in witte gewaden. Met zwart-gemaquilleerde ogen. Eén voor één vallen ze flauw op de trappen die links en rechts het podium ’sieren’. Hoopjes lichaam, latent aanwezig, als onderdeel van het decor. En ik sta in’t midden met een lange, witte jurk die slordig om mijn lijf wappert. Natte haren, droge tranen. Blauwe lampen, blauwe dampen. En een vioolconcerto.

 

Terwijl de bordeauxrode gordijnen naar elkaar toe schuiven, slaap ik in de coulissen.

-Einde-

 

Applaus, applaus. Applaudisseren doen ze, de mensen uit het publiek. Een staande ovatie omdat ik onderging en er weer bovenopkwam.

Enneuhh, ik buig gewoon. Zwijgen en lachen

is van alle tijden.

 

-El-

Routine

 

Misschien heb ik mijn blog’je de laatste tijd ietwat verloochend. Omdat het nieuwe eraf was, denk ik. Ook niet zoveel tijd gehad, en de weinige vrije momenten op café of in de cinema doorgebracht.

 

Omdat het een routine werd, elke avond bloggen, terwijl ik een hekel heb aan ritualisme.

Het begon allemaal op mijn derde. Zoals alle andere driejarigen stond ik te popelen om naar school te gaan. Vol spanning, vol verwachtingen. Tot ik eenmaal op de schoolbanken zat… De spanning maakte al gauw plaats voor een cluster van ergernis en verveling, en op de koop toe werd ik afhankelijk van een onding, dat men ‘wekker’ doopte.

 

Geheel in tegenstrijd met mijn bioritme stond ik op en luisterde ik met een half oor naar de vertelsels van juffen en meesters. Soms probeerden ze me iets bij te brengen over hun vakgebied, maar meestal deden ze hun beklag. Over hun keelontsteking. Over het feit dat onze resultaten niet al te schitterend waren. Over een toekomst als wc-madam, die ons restte als we niet beter zouden opletten.

 

Gelachen heb ik, toen ik mijn middelbaar diploma behaalde. Niet omdat ik goede punten behaalde, wél omdat ik eindelijk op mijn eigen benen mocht staan. Nooit zou ik nog een voet binnenzetten in het Koninklijk Atheneum te Keerbergen, dat we toepasselijk ‘de KAK’ noemden. ‘Nooit’ bleek toch iets te definitief, want vorige week ging ik -op vrijwillige basis- terug naar school, en meerbepaald naar de oud-leerlingenavond. Vooral uit nieuwsgierigheid. Naar wat er van mijn oud-klasgenoten geworden is. Of de klasnerd intussen een lief had gevonden en of de kotstudenten ook op miraculeuze wijze tien kilo dikker waren geworden.

 

Ik kwam thuis met antwoorden, en met vragen. Ik wil geen nine-to-five-job, maar wat wil ik dan wel?

 

-El-