Kameleon

 

Madonna was een kameleon.

Ik ook.

 

In ‘t eerste leerjaar werd ik als een magneet toegetrokken naar al wat roos was en glinsterde. Maar liefst drie barbiejurken behoorden tot mijn garderobe, en op carnaval was ik steevast prinses. Of fee. Of elfje.

 

In’t derde leerjaar moest barbie aftreden als muze. Een truttenmieke, dat was ze. Mattel zou niets meer verdienen aan mij! Girl power was de boodschap, en de Spice Girls stegen in mijn achting. Cd’s, posters, bekers, schoenen, kleren. Op al mijn spullen moesten Scary, sporty, ginger, posh and baby spice prijken. Tot ik in de Joepie las dat de vijf zingende vriendinnen toch niet zo goed met elkaar konden opschieten. De roodharige werd in de bezemkast opgesloten omdat ze vervelend was, en verliet de hitformatie.

 

Met vier was er niet veel meer aan.

Bovendien vond ik dat mooie meisje van ‘hit me baby one more time..’ eigenlijk veel beter. Britney, heette ze, en een week later kreeg ik haar single, net als alle andere tienjarige meisjes die niet op een andere planeet leefden.

 

‘t Zal je niet verassen, maar na een maand of twee had ze een kikker in haar keel en een geitenstem.

En ik was popmuziek kotsbeu. Véél te commercieel.

 

In de efteling ontdekte ik mijn nieuwe boegbeelden. Ik stond in de rij voor de bobsleebaan, en voor mij bevonden zich twee duistere prinsessen. Ze zagen er prachtig uit. Korsetje, lange zwarte rok en bijna even lange acajoukleurige haren. Eenmaal thuis trok ik die lange, zwarte zigeunerjurk van mama aan, om te kijken of hij me stond. Niet dus.

 

Gelukkig bestond er zo’n stad als Antwerpen. Zo’n stad die voor elke punker of hippie of goth wel een gepaste winkel biedt. Zo legde ik mijn zuurverdiende centjes op de toonbank van de Cotton Club, in ruil voor een lange fluwelen rok. En mijn blonde lokken moesten er ook aan geloven, want die werden genadeloos rood gekleurd.

 

En nu, ettelijke jaren later, schaam ik me natuurlijk voor al mijn mode-miskleunen, al kan ik mezelf wel troosten met het idee dat iédereen vroeger foute plateauschoenen droeg. Of heeeele lage broeken met heeeele hoge sloggi-onderbroeken. En skate-schoenen, terwijl ik helemaal niet kon skaten…

 

Toch even een ode aan mijn kleerkast, die er -inmiddels- veel beter uitziet.

Gelukkig maar

 

-El-

Man, man

 

Jongens moeten niet klagen!

Want daar knap ik nu eens op af. Gezaag, gemopper, zelfmedelijden, of nog erger: geveinsde ziektes! Mannen kunnen het als geen ander, symptomen uitvergroten. Een doordeweekse verkoudheid wordt verbaal verdaaid tot een longontsteking, en de kater op zondagochtend stellen ze gelijk aan een migraine-aanval.

 

Zulke situaties drijven mij tot blogs als deze.

‘t is wetenschappelijk bewezen dat full-time werkende vrouwen nog steeds het grootste deel van het huishouden voor hun rekening nemen, terwijl manlief naar de voetbal ligt te kijken. Hij vindt deze rolverdeling doodnormaal, en vreemd genoeg …vindt zij dat ook. In vele gezinnen smeert de huisvrouw nog steeds bokes voor haar echtgenoot, en daar blijft het niet bij. Ze zorgt er ook voor dat hij op tijd uit z’n bed kruipt, en knoopt zijn das, omdat hij dat -na 20 jaar- nog steeds niet zelf kan.’Het sterke geslacht’ is van geslacht veranderd, volgens mij, en niet helemaal onterecht.

 

En toch … blijft het ’sterk- en stoere’ manbeeld voor verwachtingen zorgen. Ouderwetse verwachtingen, weliswaar. Want een ideale man trakteert, en opent de deur, en zegt altijd dat ‘het smaakte’ wanneer je voor hem hebt gekookt. Het blijft wel romantisch klinken, vind ik, zo’n prince charming. ‘t enige minpuntje is dat hij enkel in dromen en in sprookjes bestaat. En da’s dan tegelijkertijd ook het excuus voor mijn vrijgezellenleven.

 

Mannen kunnen geen twee dingen tegelijk, zeggen ze.

Bijgevolg zijn mijn potentiële toekomstigen ofwel knap, ofwel intelligent, ofwel grappig, ofwel voor de mannen. En laat mij nu net op zoek zijn naar een combinatie van die eerste drie voordelen…

 

Want mijn perfectionisme weerspiegelt zich op elk gebied, en dus ook op vlak van liefde.

Die zeldzame prinsen op het witte paard zijn immers bezet, of -nogmaals- voor de mannen, of gewoonweg zo ideaal dat ik ze niet durf te benaderen.

 

En over een dag of twee zet ik deze blog op private omdat ik me schaam, ofzo..

 

-El-