Audrey Hepburn staart me aan, met zo’n onverklaarbare Mona-Lisa blik. Zwoel, serieus en een beetje neurotisch tegelijkertijd. Ze straalt diepzinnigheid uit, en schoonheid natuurlijk.

Een aanwinst voor mijn kot, dus.

Blont

 

Geconfronteerd worden met je onwetendheden is nooit leuk…

weet ik sinds 5uur ’s namiddags.

 

Het begon allemaal in de Max Weber, waar mijn prof van communicatiewetenschappen een ‘bijzondere lesactiviteit’ aankondigde. We werden vriendelijk uitgenodigd om een enquête in te vullen, in ruil voor een studiepunt én twee lesvrije lessen.

 

‘Makkelijk verdiend’, dacht ik, net als mijn vijfhonderdnegenennegentig mede-eerste bach’ers, en ik besloot om deel te nemen aan het betreffende onderzoek. Ik had namenlijk niets te verliezen, dacht ik, tot ik de vragenlijst voor ogen kreeg.

 

In den beginne moesten we doodsaaie filmfragmenten doorstaan, en er bovendien ook nogeens vragen over beantwoorden. Dat was nog geen probleem, integendeel. ‘t was peanuts tegenover de volgende bladzijden van de vragenbundel.

 

Want daarin werden we geacht om het politieke landschap uit de doeken te doen, door het juiste bolletje in te kleuren bij vragen over allerhande Waalse oppositiepartijen en hun vertegenwoordigers. Mijn gokgedrag bereikte zijn hoogtepunt, terwijl mijn zelfvertrouwen in de dieperik stortte.

 

Ik wist bij god niet wie er in de cd-hasj zetelde, en de voorgangers van Bush Jr. kende ik evenmin. ‘Geen specifieke voorkennis vereist’ vertelde de KUL-website me, toen ik me inschreef, maar dat zinnetje beschouw ik momenteel eerder als een lokmiddel, of iets minder fraai uitgedrukt : ‘een leugen’

 

Geen enkele politiek-getinte vraag kon ik met honderd-procent-zekerheid beantwoorden. Nuja, ééntje, maar iédereen weet dat Palin gouverneur van Alaska was, hé.

 

Ondanks het feit dat ik sinds maandag met een donkerbruine coupe rondloop, voelde ik me een dom blontje. Daarom promoveerde ik ‘de Morgen’ tot mijn persoonlijk lijfblad gepromoveerd, en ruilde ik i-google in voor scholar-google… enfin, dat ben ik toch van plan...

 

Desondanks mijn beklag heb ik mijn allereerste credit verdiend vandaag!

 

-El-

Achja…

 

‘I’m a big, big girl in a big, big world’ zong ene Emilia circa onze meest recente eeuwwisseling. Een sterke boodschap, vertegenwoordigd door een frêle zangeres, die een treurige herfst tegemoetwandelt in de bijpassende videoclip.

 

Ik, daarentegen, voel me eerder een klein meisje in de grote wereld.

Soms wel, soms niet

 

Dan wil ik één miljoen vragen stellen,

die ik uiteindelijk toch weer inslik

 

omdat ik groot genoeg ben

en zélf op zoek te gaan naar antwoorden

 

-El-

over Kimberleys en Amélies…

 

Ik zou nooit of nooit Kimberley willen heten… bedacht ik zonet. Gewoon omdat het zo ‘goedkoop’ klinkt. Als een make-up merk dat ergens onderaan de Kruidvat-rayons schuilt, overschaduwd door L’Oreal en consoorten. Enkel zesjarigen gaan ervoor door de knieën, kwestie van het feërieke glitter-aanbod nader te bekijken. En rond carnaval tref je ook weleens een flauwe plezante, die zich zo-goedkoop-mogelijk tot travestiet wil transformeren.

 

Ik kan het écht niet helpen, maar steeds wanneer ik de naam ‘Kimberley’ hoor, verschijnt er een geverfd blondje voor mijn neus, met opzichtige neuspiercing en afzichtelijke vetlaag boven de heupbroek.

 

Zo kan ik me bij elke, willekeurige naam wel een gepast personage voor het oog halen, aldaniet in strijd met de werkelijkheid, want uiteraard voldoen er maar weinig mensen aan hun connotatie. Zo kende ik ene Kimberley, die het prima deed in de Latijnse, én een naamgenote die het tot internationaal kampioene tafeltennis schopte. Beiden hadden ze weinig weg van mijn peroxideblonde stereotype. Gelukkig maar.

 

Nu luidt de brandende vraag aan moi-même natuurlijk: Hoe zou je dan zélf willen heten?

 

‘Amélie’ vond ik altijd al poëtisch klinken, en dat zullen sommigen beamen. Tenminste toch nadat ze de wondermooie ‘Amélie Poulain’ aan hun blik onderworpen hebben. Het meisje dat teddyberen in de wolken ziet en crême-glaçes serveert in het pittoreske Montmartre… un plaisir pour les yeux…

 

Maar de vondst van zo’n originele naam heeft zo ook zijn neveneffecten. Want eens men het eens is geworden over de benaming van je pasgeboren spruit, willen de buren en de tantes en de collega’s wel een graantje meepikken van je succesvolle keuze. Zo kwam er ooit eens iemand op het idee om haar dochtertje ‘Luna’ te dopen, met het alombekende na-aap-gevolg vandien. Namenlijk nét iets teveel Luna’s in ons melkwegstelsel…

 

Luna werd de nieuwe Stefanie,

wie wordt het volgende slachtoffer?

 

-El-

Drijven

 

 

Ik wil smelten

in de regen

wegdrijven

in een nacht zonder maan

 

word ik één met de sterren

die allang niet meer bestaan

 

-El-

 

 

stress met een hele grote S

 

Kriebels in de buik… die niet veroorzaakt worden door fladderende vlindervleugels. Helaas. Er komt geen spannende liefdeshistorie voor degenen die er happig op waren, en al evemin een gedetailleerde beschrijving van één of andere mooie vertegenwoordiger van het mannelijke geslacht. Want de kriebels die mijn maag en omstreken irriteren, willen maar één ding zeggen, of beter: één ding uitschreeuwen. ‘Stress!’

 

En op zo’n momenten kan ik het mama even kwalijk nemen, dat ik haar elastieken zenuwen heb geërfd. Bij het minste schiet ze uit haar krammen en grijpt ze naar de sigaretten. Ik tast, op mijn beurt, om de 10 seconden naar mijn zakje suikervrije fruittellas, letterlijk.

 

En ieder mens die over een gezonde portie nieuwsgierigheid beschikt, zal zich rond deze tijd wel afvragen waarom ik zo nerveus ben, en aangezien ik nooit A zeg zonder B te zeggen…

 

Ik moet het kwijt… ik word morgen geopereerd. Ja, ik dus, die een Fobie met grote F heeft voor messen en naalden en bloed en ziekenhuisgeur. Die nooit ‘flink’ was bij de tandarts en met een bang hartje naar het medisch onderzoek slenterde. Die op haar veertiende besloot dat ze enorm graag een zilver bolletje in haar onderlip wilde, en vier jaar later eindelijk de confrontatie met de juwelierster aandurfde, terwijl ze -niét letterlijk- in haar broek deed. En haar zus meesleepte, zodat ze heeeeel hard in iemands hand kon knijpen terwijl mijn allermooiste lip doorboord werd. Ik ben er nog steeds trots op.

 

Maar toch, die piercing heeft me niet van mijn panthofobie (dankuwel igoogle) afgeholpen. Daardoor zit ik nog steeds op mijn toetsenbord te tokkelen, terwijl elke normale mens met een gebroken schouder allang zijn bedje zou opzoeken. Ik zoek echter onnozele muziekjes à la ‘hakuna matata’ op, om me een ‘problem-free-philosophy’ te dicteren. En ik schrijf wat, en ik kijk wat tv, en ik drink nog een allerlaatste ananassap, terwijl ik twintig minuten geleden al ‘volledig nuchter’ moest zijn van meneer de chirurg. Godverdomme… van 12u ’s nachts tot morgenmiddag niets eten of drinken… dat betekent dat ik mijn levensnoodzakelijke, voedzame, oppeppende caffeïnebron morgenvroeg niet mag nuttigen. Gegarandeerd een ochtendhumeur, zijmaarzeker!

 

Geen kat die dit leest om 0:27, of om 0:28…

‘Eline, ‘zou ge ni beter gaan slapen’

 

-El-

boos

 

Warme, zoute tranen

van onverteerde woede

 

 

Een krop die in mijn keel zit

en woorden vloeien niet

 

-El-

charisma

 

 

Op een zeldzame, rustige vrijdagavond vind ik mezelf weer in de ouderlijke woonst. Mama heeft zich op haar slaapkamer teruggetrokken met één of ander waargebeurd verhaal over een onderdrukte moslima, mijn zus verkent de nacht met haar exponentiële vriendengroep en de kat werd reeds buitengelaten, omdat ik het ‘anders toch zou vergeten’. Mijn povere gezelschap bestaat dus uit één enkele goudvis, genaamd Anneke. Haar tweelingbroer Janneke stierf zo’n jaar geleden omdat mama per-ongeluk een leeslamp op diens aquarium had gericht. Blijkbaar was Janneke niet bestand tegen zulke proporties licht, waardoor hij al gauw levensloos op zijn rug ging drijven. Het zou natuurlijk ook kunnen dat Anneke het leven liet, en dat Janneke momenteel vredig rondzwemt, terwijl hij me met zijn visogen aanstaart en observeert… en weer vergeet. Want ik heb me onlangs laten vertellen dat vissen over een één-minuut-geheugen beschikken. Ze ontdekken dus élke minuut een nieuwe omgeving, vanuit hun perspectief. ‘Gelukkig maar’ denk ik, want als ik een vis was, zou ik me al gauw depressief gaan voelen in zo’n miniscuul bokaaltje.

 

Maar omdat vissen waarschijnlijk niet tot het interesseveld van de gemiddelde mens behoren, wilde ik het over iets anders hebben vandaag. Over ‘charisma’ meerbepaald. Natuurlijk vind ik wel ergens een aanleiding om over zo’n prachtig begrip te schrijven. En die schuilt in het oktobernummer van ELLE-België met Mary-Kate Olsen op de voorpagina. ‘Zij heeft charisma’, zegt men. Omdat ze er altijd modieus uitziet, zélfs met die afgrijselijke bomma-Birckenstocks. Omdat ze er, ondanks de onorthodoxe hoeveelheden champagne en Marlboro’s, goed uitziet. Omdat ze bijna tien cijfers op haar bankrekening kan aanschouwen, terwijl ze niets liever doet dan nietszeggende soaps bekijken, in pyama, mét een grote beker chocomelk.

 

Soortgelijke fenomenen bemerk ik van tijd tot tijd bij mijn medemens. Jeweetwel… van die personen die alsmaar vettig eten en wonder-bij-wonder flinterdun blijven. Of klasgenoten die -naar eigen zeggen- geen klop doen voor school, en toch glansrijk slagen voor hun examens. Ze reduceren hun inspanningen, omdat het niet gangbaar is om eerlijk te zijn over hun gezwoeg en gezweet. Ze schrijven zichzelf bovennatuurlijke gaven toe, omdat zij -zomaar- dingen kunnen, die anderen met heel veel moeite tegemoetzien…

 

Niemand wil ‘winnen’, integendeel. Aan ‘X-factor’ nemen mensen deel omdat de vrienden of familie het inschrijvingsformulier keurig hebben ingevuld en opgestuurd. En geen enkele Miss-België deed stapte naar de vleeskeuring met de bedoeling om te winnen. ‘Voor de ervaring’ luidt hun motivatie of ‘Deelnemen is belangrijker dan winnen’. Ik wacht nog steeds op de eerste die toegeeft dat ze eigenlijk enorm graag met haar kop op tv zou komen, al is het maar om belspellen te presenteren.

 

Toch missen de meeste ‘missen’ het felbegeerde charisma, naar mijn mening. Hét in je hebben, over dé X-factor beschikken… ‘t is niet evident, zo blijkt uit de honderdtallen teleurgestelden, die vriendelijk afgedankt werden door de geeuwende juryleden.

 

Wie vinden jullie charismatisch? Kate Moss? Johnny Depp? Obama? Jan Decleir? puntjepuntjepuntje

Ik ben benieuwd

 

-El-

 

 

sja

Ik ben een meter zesenzeventig klein

van geest

noch van gestalte

-El-