Schemerduister

 

Ranke vingers strelen

het blozen van je wangen

betasten frêle kuiltjes

wanneer je

voor me lacht

 

 

Ik pluk

je blinde zoenen

uit een roes

van schemerduister

En luister

 naar de woordenloze taal

van onze nacht

 

-El-

 

Genialiteiten

‘t Is een vreemde wereld, waarin we leven. Zo’n exemplaar waarin enkel plaats is voor degenen die aan het ‘normaal’- label voldoen en zich moeiteloos conformeren aan de kudde. Deviant, afwijkend gedrag wordt in bepaalde mate aanvaard, maar eenmaal je té excentriek, of té vooruitstrevend bent, val je meteen uit de boot! En de woeste golven van onze samenleving maken het ‘zwemmen’ er niet makkelijker op! Want eenmaal in het water, moet je over een flinke portie crawl-talent beschikken om niet aan de verdrinkingsdood te bezwijken!

Deze ‘hypothese’ bereikte mijn gedachten terwijl ik, wallpaper-zoekend, naar werken van Dali staarde. Want ik kwam tot de constatatie dat deze krulsnor echt té fucking geniaal was voor deze wereld! En het mooie van al is, dat hij het wist en zichzelf ook als superieur beschouwde, wat tot citaten leidde als “Iedere morgen wanneer ik wakker word, is mijn grootste vreugde: dat ik Salvador Dalí ben.” En hij kraamde wel meer eigenzinnigheden uit

“Het enige verschil tussen mijzelf en een krankzinnige is dat ik niet krankzinnig ben.” Dat zelfvertrouwen zorgde er, volgens mij, voor dat hij niet ten onderging, in tegenstelling tot andere über-excentrieke persoonlijkheden, die ietsje minder van zichzelf overtuigd waren. Neem nu onze goede oude Kurt Cobain, die zich van het leven beroofde, omdat hij zich niet thuisvoelde in deze wereld. Toch slaagde hij erin om naar-mijn-mening-goede-muziek te maken, en zijn gevoelens op een pakkende manier te verwoorden… of te vermoorden.Of Nietzsche, de filosoof der filosofen, die zijn laatste dagen (on)terecht(?) in de psychiatrie doorbracht. Hij verkondigde doodleuk dat God zo dood als een pier was, en dat dat er slechts één Christen bestond, die eeuwen geleden reeds gekruisigd werd. Op veel sympathie kon hij echter niet rekenen tijdens zijn 19de eeuwse levensloop, terwijl men hem nu meermaals als ‘genie’ beschouwt. Ik respecteer deze denker zeker en vast, maar aan de andere kant verdient hij een welgemeende pets op beide kaken voor zijn vrouwonvriendelijke opvattingen! Zoals: Het geluk van de man is: ik wil. Het geluk van de vrouw is: hij wil.

‘Wablief!’ galmde door mijn hersenpan. Want wie dacht Nietzsche wel dat hij was, om het sterke geslacht zodanig te denigreren en te discrimineren! Maargoed, zijn ‘betere’ citaten compenseren zulke draken dan weer een heel klein beetje. Bovendien is de arme denker al een tijdje dood en begraven, zodat hij de kans niet meer heeft om zijn standpunt ten opzichte van de vrouw te herzien. De dolle Mina’s kwamen te laat!

En bijna vergat ik kindsterretje Mozart, die het slechts tweeëndertig lentes volhield op deze wereld. Hij kon op-zijn-rug-liggend virtuose pianostukken spelen, en ik zwoegde dagen-en-dagen op zijn Sonate Facile, wat ironisch genoeg ‘gemakkelijke sonate’ betekent!

Of Ian Curtis, het brein achter ‘Joy Division’, die zichzelf van kant maakte, op een grauwe mei-dag in de jaren ‘80. Zijn muziek wordt tegenwoordig ‘zotgedraaid’ op elke willekeurige new-wave-party, en hij fungeert nog als boegbeeld voor de betreffende scene. Maar gelukkig was hij niet…

‘t Is triestig, hoe talent vaak samengaat met onbegrip en onbehagen. Je wordt constant bejubeld en bewonderd, terwijl je eigenlijk eens een keertje ‘geliefd’ wil worden, of begrepen!

Niet dat ik me, als nederige, wannabe-slimme achttienjarige kan inleven in het brein van deze genieën, hoewel ik er weleens over filosofeer. Het lijkt me wel wat om eens een dagje als hoogbegaafde door het leven te gaan. Want al ben ik niet geniaal, ‘k ben ook niet echt normaal, Misschien een klein beetje speciaal? Goed ter taal?

-El-

Festivalitis (herwerkt voor ‘echt’ ;))

 

Het zonnetje schijnt, ‘ijsheiligen’ is net gepasseerd, en we worden steevast overdonderd door blote schouders, benen en borstkassen. De mooie maand mei deed zijn intrede, en ‘t is er eentje van beslissingen, vooruitzichten en antwoorden. Want om het simpel uit te drukken, balanceer ik op de grens tussen hectische schoolsituaties (de examens zijn op komst!) en volledige ontspanning (want het terrasjesweer heeft eindelijk ons land bereikt!).

 

Intinuïtief kies ik uiteraard voor dat laatste, terwijl ik mijn schoolagenda ‘onbewust’ uit mijn geheugen ban. In zou me om het sommatieteken en de biografie van Cyriel Buysse moeten bekommeren, maar de zomerfestivals trekken mijn aandacht! Nummer 1 vond dit weekend plaats, en Mano Mundo smaakte naar meer! Dit sfeervolle wereldfestival, mét diverse juwelen- en kledingkraampjes wakkerde mijn festivalvibes immers aan. Eenmaal thuis surfte ik onmiddellijk naar de websites van graspop, werchter en pukkelpop.

 

Zoals verwacht bleken mijn favoriete groepen natuurlijk verdeeld over verschillende dagen én festivals. Het werd meteen duidelijk dat ik er niet met één ticket vanaf zou komen. Bovendien schrikken de organisators er blijkbaar niet voor terug om hun toegangsprijzen met een handvol euri te verhogen. En dan viseer ik vooral mijn ‘buurman Herman Schuermans! (Ter verduidelijking, ik woon in een gehuchtje naast het alombekende Werchter )

 

Het wordt dus wikken en wegen, kiezen en laten vallen. Sonata Arctica en Apocalyptica op graspop, dEUS en REM op werchter, Metallica op Pukkelpop, onze eigenste Hooverphonic en Milow op marktrock én the Sisters of Mercy op het Tiense Suikerrock!

 

Kiezen is verliezen, en daarom bezoek ik gewoonweg alle festivals! .. in mijn dromen! Want mijn portemonnee, werkplanning, én agenda spannen duchtig samen om mijn ambitieuze plannen te dwarsbomen. Bovendien dringt de tijd om een ticket te bemachtigen, want ik wil niet op een ‘uitverkocht’-boodschap botsen, wanneer ik eenmaal beslist heb!

 

Dan zijn er nog de buitenlandse evenementen, als het Nederlandse pinkpop , waar de immer cynische Alanis Morisette als zondagse hoofd-act zal optreden, én het nu-al-uitverkochte-Wacken in Duitsland, dat mijn favoriete folk-band Corvus Corax voor een performance kon strikken!

 

Ook de gezellige, kostenloze dorpsfestiviteiten verdienen een plekje op mijn verlanglijst. Want de pretentieloze biertent-optredens op de kermis, en de helemaal-niet-zo-slechte-coverbands op ‘Rock boerengat’ zorgen evenwel voor vertier en plezier! En ze liggen meestal op wandelafstand van het thuisfront, waardoor ik gespaard blijf van de beruchte festivalcampings!

 

Want de verzameling synthetische zeilen, waarin je de slaap moet vatten, vormen het enige nadeel van zowat elk benoemenswaardig festival! En dan hou ik de plastieken, niet-zo-welriekende-wc-hokjes en de ijskoude douches in het achterhoofd. En eenmaal in slaap gevallen, wordt je nachtrust negen van de tien keren verstoord door een horde luidruchtige zatlappen, die je tentje met hun maaginhoud beschilderen, als je pech hebt…

 

Bijgevolg kan ik niet wachten tot ik, als professioneel journaliste, een gratis hotelkamer-met-roomservice ter beschikking heb, en doodleuk met mijn ‘back-stage-pasje’ moet zwaaien, als ik een babbeltje met de artiesten wil doen! Maar aangezien ik nog ettelijke jaren op die dag zal moeten wachten, beleef ik de festivals met plezier op de ‘rock ‘n’ roll’-manier! De combinatie van modderige all-stars, degoutant bier en de vuilzak-die-als-regenjas-moet-dienen, heeft immers ook zijn charmes. Al hoop ik natuurlijk dat de zon regelmatig zal ‘optreden’, want een vuilzak kun je onmogelijk op een elegante manier om je lijf draperen!

 

-El-

De pracht van de nacht

 

 

Soms is het leven simpel!

Soms vertalen hobby’s zich immers in die onontbeerlijke behoeften als slapen, eten, niksen en dromen. En dan meerbepaald wanneer je met het verkeerde been uit bed stapt, met de verkeerde boeken naar school snelt, en door de verkeerde jongens wordt benaderd.

Dan ‘verkeer’ je immers in een prikkelbare gemoedstoestand, en vlucht je het allerliefst zonder omwegen terug naar je matras!

 

‘Home Sweet home’, en dan nog allerliefst ‘Home Alone’! Dit motto bespeelt mijn gedachten steeds vaker.

Op school, waar ik tot vervelens toe naar beroepsonbekwame leerkrachten luister.

Op ‘t werk, waar ik groot, klein, dik, dun, snugger en sloom vanachter mijn kassa begroet, om centen bedel en met een ‘Dag en Bedankt’ de deur wijs.

Aan de bushalte, waar meer regenbuien dan bussen passeren

Bij de tandarts, die mijn glazuur wil doorboren

Bij de koffie-automaat, die me ergens in de verte, achter een rij van tientallen mede caffeïne-verslaafden, toelacht…

 

Je begrijpt wel dat ik in zulke situaties naar mijn ‘zetelke’ verlang, én naar mijn favoriete pudding in de koelkast! Naar mijn zelfgebrande cd’s, die van verlangen branden om op volle toeren door mijn radio-cassette-cd-speler te gieren, en naar mijn ‘ik-ben-lekker-alleen-dus-ik-doe-watik-wil’-gevoel.

De zondag draag ik bijgevolg hoog in’t vaandel, omdat mijn wekker dan op z’n lauweren rust, en ik bijgevolg een gigantisch gat (het ozon-exemplaar is er niets tegen!) in de dag kan slapen! Ook dilemma’s voor de kleerkast zijn uit den boze, want mijn Snoopy-pyjama is het aanchouwen waard! En het niet-omkleden ’s avonds bespaart me ook weer wat moeite en energie.

 

Helaas is het slechts dinsdag, en komt er morgen een woensdag, die wél verplichtingen met zich meebrengt. Nog een welgemeende ‘fuck you’ aan mijn wekker, en een beleefde ’slaapwel’ aan de rest van de wereld!

 

-El-

 

 

Het land van ooit

 

Ooit

zullen mijn rimpels

je vertellen

dat ik het kon,

houden van

 

van passie,

liefde en van lust

de zwoele wind

die zomers kust

 

Van schoonheid

keer op keer herboren

schaduw van het

ochtendgloren

 

 ’t Verlangen

naar vervlogen tijden

van jij en ik

van wij

ons beiden

 

Smelt in slaap

op mijn gelaat

Mijn glimlach

die jou blik verlaat

-El-

Festivalitis

 

Muse

 

Het zonnetje schijnt, ‘ijsheiligen’ nadert en we worden steevast overdonderd door blote schouders, benen en borstkassen. De mooie maand mei is er eentje van beslissingen, vooruitzichten en antwoorden op een heleboel vragen. Want om het simpel uit te drukken, balanceer ik op de grens tussen hectische stress-situaties op school) en volledige relaxatie (in onzen tuin en op diverse terrasjes).

Intinuïtief kies ik natuurlijk voor dat laatste, terwijl ik mijn schoolagenda ‘onbewust’ uit mijn geheugen ban. In zou me om het sommatieteken en de biografie van Cyriel Buysse moeten bekommeren, maar de zomerfestivals trekken mijn aandacht! Nummer 1 vond dit weekend plaats, en Mano Mundo smaakte naar meer! Dit sfeervolle wereldfestival, mét diverse juwelen- en kledingkraampjes wakkerde mijn festivalvibes immers aan. Eenmaal thuis surfte ik onmiddellijk naar de websites van graspop, werchter en pukkelpop.

Zoals verwacht bleken mijn favoriete groepen natuurlijk verdeeld te zijn over verschillende dagen en festivals. Het was duidelijk dat ik er niet met één ticket vanaf zou komen. En bovendien schrikten de organisatoren er blijkbaar niet voor terug om hun toegangsprijzen met een handvol euri te verhogen. En dan viseer ik vooral mijnen ‘buurman’: Herman Schuermans! (Ter verduidelijking, ik woon in het boerengat naast het alombekende Werchter )

Het wordt dus wikken en wegen, kiezen en laten vallen. Sonata Arctica en Apocalyptica op graspop, dEUS en REM op werchter, Metallica op Pukkelpop, onze eigenste Hooverphonic en Milow op marktrock… Iemand bezwaar?

En dan hoor ik een zacht stemmetje… Het komt uit mijn handtas… Het is mijn portemonnee met een knorrende maag… leeg!

En dan vergeet ik mijn werkcontract van ‘Den Delhaize’ nog, waar ik mijn zomerse weekends meermaals ‘mag’ besteden aan de kassa, tegen een minimumloontje.

Én daaronder schuilt nog een fijne proximus-brief, meerbepaald een gsm-rekening!

En zo komt het dat ik momenteel zowat alle wedstrijden afschuim, om eender welk gratis ticket te bemachtigen. En zo komt het dat ik journaliste wil worden! Perskaartje tonen en op naar de ‘backstage’, mmm Dream on Eline…dream on

 

-El-

Zestien

 

Ik vind mezelf terug in onze oude, vertrouwde zetel. Een beige driepersoons-sofa uit de ikea, die je waarschijnlijk in duizenden livings van allerhande gezinnen kan terugvinden. Het was indertijd een koopje van mijn pas-getrouwde ouders, die toen natuurlijk nog geen ouders waren. Ze hadden het in die tijd moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen, en het zitmeubel moest bij de verzameling afdankertjes en kringloopspullen passen.Vandaar de neutrale, nietszeggende beige kleur.

 

Maar de jaren vlogen voorbij, en langzaam maar zeker kreeg ‘het ding’ een eigen verhaal. Iedereen gaf er zowaar een eigen functie aan. Mijn zesjarig buurmeisje gebruikte de zetel maar al te graag als toilet, en mijn slapende papa brandde er onbewust twee zwarte gaten in met z’n sigaret. De kat des huizes zag er dan weer een kattenbak in, en een ambitieuze vlooi wou er zelfs zijn thuis van maken.

 

Toch is ‘de zetel’ nog steeds dezelfde als jaren geleden. Getekend door gebeurtenissen, geleefd en gebruikt. Ondanks zijn ouderdom is ‘ie nog steeds paraat om ondersteuning aan mijn kont te geven, als ik me wil zetten, en bovendien kan ik in zijn kussens schuilen, tijdens een schuilbui als deze.

 

Het atoma-schriftje ligt traditioneel op mijn schoot te rusten, wachtend op woorden. Ik tracht de chaos in mijn gedachten op papier te zetten, maar mijn hersenen willen geen zinnen formuleren. De druppels van mijn tranen tekenen beige bolletjes op de lijntjesbladzijden, en ik kras maar wat in het rond met mijn bic. Ik zit op mijn eentje in de huiskamer, en god weet waar mama en de zus ergens uithangen.

 

Ik dommel in een ondiepe slaap en word even later weer wakker. Dromen doe ik allang niet meer.

Terwijl mijn hoofd nog ergens in de wolken zweeft, beginnen mijn handen te functioneren. Ze schrijven enkele zinnetjes op het vlekkenrijke papier, die mijn benevelde hersenspinsels beschrijven. Het wordt een gedicht, bedenk ik, en ik noem het ‘vloeibare illusie’

 

‘K vond het wel een veelzeggende titel, en bovendien een beetje mysterieus. Het vraagt naar meer uitleg, niet? Illusies zijn immers als water. Hoop doet leven, maar het kan in een mum van tijd onstaan of verdampen. Toch zijn illusies het onstaan waard, want Waarom ‘geloven’ mensen in goden, in idolen en in boegbeelden?

‘t is allemaal kwestie van een ‘houvast’ te hebben, iets om op terug te vallen wanneer het even wat minder gaat.

 

Mijn hoop is immers gereduceerd tot het formaat van een mierendrol, en tot overmaat van ramp kan ik niet naar God bellen, om me met een verse portie optimisme te zegenen. Toch raap ik de energie bijeen om de inkt uit mijn bic te knijpen, en een hoop woorden in een gedicht te gieten:

 

In het middelpunt van de leegte

huil ik

stille tranen van vloeibare illusie

 

Met licht bevroren vingertoppen

betast ik

de droge adem van de tijdgeest

 

Een naïeve melodie uit mijn verleden

weerklinkt

als een chronisch haperende grammofoonplaat

 

Terwijl een waaier van hectisch grijze kleuren

mijn laatste zuchtje hoop opvangt

en weer wegveegt…

 

-El- (Februari 2006)

Mini-me

 

‘t is al lang geleden dat ik nogeens een blogske heb gepost, maar ‘the time has come’, zullen we zeggen

Dus..Ik ging bloggen, maar over wat kan ik schrijven? Alle vreemde situaties, ergernissen, frustraties en gebeurtenissen van afgelopen dagen hebben zich opgestapeld en rusten nu, met hun volle gewicht op mijn schouders. Wat zou ik eerst vermelden? Wat laatst? Wat verzwijgen? Wat vertellen?

Niet dat het uitmaakt, wat ik klik het rode kruisje van mijn word-document immers nooit aan voor mijn uitleg af, nagekeken, en gereed voor publicatie is! Jaja, de alombekende tekstverwerker fungeert als ware psycholoog voor mijn dagdagelijkse issues, want ik gooi al mijn overpeinzingen, door middel van dit toetsenbord, de wijde wereld in!

Maar allereerst, de zon schijnt, eindelijk! En dat is toch wel het vermelden waard, aangezien we nu ook eens een verlicht, vrolijk België te zien krijgen, dat uitzonderlijk niet geteisterd wordt door regenbuien of mensonterende temperaturen. Dusja, ik pluk mijn bijna-fluoroze topjes en print-rijke minirokjes uit de kleerkast, kwestie van snel te ‘bruinen zonder zonnebank’. Al had ik niet gerekend op het gefluister achter mijn rug. Want ineens hoor ik links en rechts de woorden ‘anorexia’ en ‘te mager’ vallen. Klasgenoten en leerkrachten spreken me aan om hun bezorgdheid te uiten, en ze raden me aan om ‘er iets aan te doen’. Wat ik raar vind, aangezien mijn gewicht al een jaar rond het zelfde cijfer schommelt. Mensen kijken blijkbaar niet verder dan hun neus lang is!

Maargoed, sinds een dag of twee heb ik beseft dat ik er echt wel wat knokerig uitzie, en dat ik mijn dagelijks eetpatroon misschien wat moet uitbreiden. ‘Laat de ijskreem maar komen’ verkondigen de vrolijke kennissen, maar zo gemakkelijk is de stap van dieet naar anti-dieet helaas niet. Mijn miniscule maagske is immers al gauw gevuld, en na het avondeten geraakt er maar weinig bij.

Toch ga ik het proberen, neen, ik ga erin slagen! Bijkomen op een gezonde manier. Bruine boterhammen, volkoren spaghetti en een vitaminenrijk ontbijt. Genieten van eten, dat lukt me stilaan weer een beetje beter, en wie weet smeer ik binnenkort weer naar hartelust choco op mijn bokes. Al bevind ik me wel in een soort tweestrijd. Want wat is nu het belangrijkste? Suiker en dergelijke vermijden, of een hoger getal op de weegschaal bereiken en de allesbehalve fijne commentaren ontduiken?

Dat laatste waarschijnlijk… raad ik, en zodus heb ik enkele voornemens opgesteld. Ik accepteer het eerste ijsje dat me wordt aangeboden, én ik heb over een maand terug een B-cup en een kont!

 

Van deze flapuit-bui ga ik weer spijt hebben, en daarom neem ik het wijze besluit om tot een eindzin te komen. Ik heb namenlijk de neiging om binnen dit en een minuut in een diepe slaap te verzinken. Vandaar, tot nog een keer, dan vertel ik je meer!

 

-El-

 

 

 

 

 

 

Temps pour nous

 

24 heures dans une journée
86400 secondes
et toujours pas de temps pour nous …

 

 zingt Axelle Red, en langzaam maar zeker begin ik te beseffen dat deze roodharige schone overschot van gelijk heeft! Want hoe lang de dagen ook mogen duren, je hebt steevast genoeg nuttige bezigheden om elke kostbare minuut in te vullen. Diverse schooltaken bombarderen je gamma van vrije tijd, en dan verwacht men ook nog eens dat je onmenselijk vroeg uit de veren bent, om geen minuut van het eerste lesuur te missen.

 

Want wie besliste trouwens dat een week zeven dagen moet tellen? En waarom zijn er vijf werkdagen, en slechts één rustdag? ‘t Is niet eerlijk verdeeld, en de doorsnee week verdient naar mijn mening wel een extra dagje, dat je naar hartelust met hobbies en siësta’s mag invullen. Voor ieder wat wils dus!

 

Mij zou het alvast lukken, zo’n dagje ik-doe-enkel-en-alleen-wat-ik-wil. Allereerst zou ik uitslapen tot 1 à 2 uur ’s middags. Na een verfrissende douche prepareer ik een bourgondisch ontbijt , dat ik -even later- binnenspeel terwijl ik de nagelnieuwe ELLE doorblader. En de muziek mag er natuurlijk ook wezen. Doe maar stubru, de afrekening op volume ‘luid’!

 

Wanneer ik heb afgerekend met de afwas, ligt er een ‘to read’ boekenlijst voor mijn neus. Want naast de tientallen kennissen die me bestsellers aanraadden, bestaan er ook nogeens een heleboel recensies over kanjers die ik ‘toch wel eens gelezen wil hebben’. Helaas wordt de boekenwurm in mij vaak verlamd door tijdsgebrek. Maar ook daarvoor biedt mijn achtste weekdag een oplossing. Want je kunt gerust de hele middag in de letteren duiken, zonder ook maar één seconde nachtrust in te boeten!De tijd van ’s avonds ’snel nog even tien pagina’s lezen voor je gaat slapen’ is definitief voorbij.

 

Zo blader ik doorheen de namiddag, tot de avond aanbreekt. Boek toe, ogen open. Want in luilekkerland is televisie kijken wél aan de orde, in tegenstelling tot een doorsnee weekdag, waarop ik de zapcultuur aan me laat voorbij gaan. Ik kies voor een recente film, die geweldig goed blijkt te zijn. Toch dommel ik in slaap…

 

Moe maar voldaan maf ik de nacht door, die -vandaag- niet doorbroken wordt door het geluid van de wekker om twintig voor zeven. In mijn dromen tenminste…

 

Een échte rustdag, dat vraag ik voor mijn verjaardag, want de zondag alleen volstaat niet!

En voor allen die me, na dit blogbericht, nog steeds niet doorhebben: Ik heb drie uurtjes geslapen vorige nacht en een berg schoolwerk klaarliggen voor die heuglijke zondag morgenvroeg!

 

Vandaar mijn gezaag en geklaag, maar daar kun je wel tegen hé

 

Slaapwel

 

-El-

 

(hee, dat rijmt)