Emilie Autumn

 

Donderdag nog eens ‘een concertje’ gedaan

en die -tje mag je best letterlijk nemen, want de formaat van de zogenaamde stadsschouwburg had het formaat van een willekeurige dorpsbioscoop! Maar je hoort mij niet klagen hoor, want het optreden van Emilie Autumn was méér dan in orde, geweldig zelfs, en bijgevolg zéker een blog’je waard.

En aangezien ik je hoor denken: ‘Emilie Autumn, who the hell?’ zal ik mijn favoriete zangeres-slash-violiste-slash-danseres-slash-pianiste-slash-schrijfster even voorstellen. Dit multitalentje is namenlijk een verpersoonlijking van het woord ‘excentriek’! Op haar vierde vroeg ze mama en papa om een viool, die ze op haar vijftiende uiteindelijk kreeg. Enkele maanden (En veel oefenwerk) later werd ze toegelaten tot het conservatorium, waar men haar in een mum van tijd opleidde tot een virtuoos violiste. Na een luttele twee jaar hield ze het schoolgebeuren echter voor bekeken. Ze wilde haar eigen ding doen, ver weg van lessen en docenten!

Dus trok ze terug naar Los Angeles, waar ze haar eerste album uitbracht. De schijf bevatte gotisch getinte vioolmuziek, met invloeden uit de Barok en het Victoriaanse tijdperk.

In 2003 stelde ze haar tweede full-album voor, dat ze ‘enchant’ doopte, naar de sprookjes die ze, al zingend, vertelde. En de release ging niet onopgemerkt voorbij, want ‘wild child’ Courtney Love contacteerde Emilie, met de vraag of ze alsjeblief enkele vioolpassages op haar nieuwste album wou spelen. De vriendschap tussen de twee eigenzinnige zangeres groeide aanzienlijk, en Emilie trok met Courtney op tournee door Europa.

En dan kwam ze met ‘Opheliac’ op de proppen. In dit album combineert ze Shakespeariaanse nostalgie met elektrische vioolklanken en 19de eeuwse moulin-rouge taferelen. En het klinkt nog goed ook! De wereld leerde haar kennen en haar naam verscheen regelmatig op affiches van inustrial-, new-wave en gothic-festivals.

 

Haar zang- en vioolspel waren super, en dat was nog maar het topje van de ijsberg. Want Emilie bracht aangenaam gezelschap mee op ‘t podium. Vier danseressen heisten zich in hun corsetten om het publiek te entertainen, wat hun excellent lukte! Ze kronkelden over het podium en waanden zich in een cabaret-theater, terwijl ze ons op kussen, chocolade en jupiler-in-theekopjes trakteerden. Soberheid siert? Less is more? Vergeet het! Overdrijven is namenlijk veel leuker, en ‘over the top gaan’ beschrijft in 4 woorden Em’s levensstijl. Ze maakt kennis met roodharige piratenmeisjes, dode ballerina’s en plastieken ratten, terwijl ze doodleuk een indrukwekkende vioolsolo speelt. Ze verzamelt talenten én ze heeft mijn eeuwige respect als trouwe fan!

Idolatrie … Ik heb het nooit begrepen, maar ik vrees dat ik mijn mening zal moeten bijschaven. Emilie Autumn is hét van hét, she’s got it! En ik heb haar handtekening

 

-El-

 

 

 

 

Neighbours…everybody needs good neighbours!

 

 

Beter een goede buur dan een verre vriend, zegt men weleens, en daar loopt het zo’n beetje mis in onze contreien! Want deze namiddag maakte ik op een, nogal benoemenswaardige manier, kennis met de woman-next-door!

 

Ik kwam van school, gooide mijn rugzak systematisch tegen de eerste, beste stoelpoot en baande me een weg naar de koelkast, toen ik plotseling een hels lawaai hoorde. Ik dacht dat ‘de kleine’ van drie huizen verder zijn eerste tandje kreeg, en schonk er eerst maar weinig aandacht aan. Tot ik besefte dat het geluid in feite maar weinig menselijk klonk en toch maar eens een kijkje nam.

Wat bleek? Het geschreeuw bleek rechtstreeks uit de keel van een zwarte kat te komen, die pijnlijk geklemd zat tussen de onderdelen van het keukenvenster van onze buren. Na 3 keer bonken op ons buurvrouw’s deur, kwam er nog steeds geen reactie, dus ik stormde heldhaftig naar binnen om het arme beestje te ‘redden’, door het raam verder open te trekken.

De ruiten van het huurhuisje werkten echter niet mee, waardoor de kat(tin?) genoodzaakt was om nog even in deze netelige positie te blijven.

En net op dit paniekerige moment kwam de bewoonster binnen.

Miss Verstand van Vlaanderen begroette me met een allesbehalve vriendelijke ‘Seg, kon je niet kloppen!?’, om vervolgens een hysterisch telefoontje naar het vriendje te plegen. Ze was enorm bezorgd… niet om de kat, maar wel om de krasjes in haar ruit, én om de prijs van de dierenarts, die ik intussen gebeld had.

Ik hoef je niet te vertellen dat ik me ergerde aan haar tomeloze egoïsme! Zélfs haar overkokende soep bleek belangrijker te zijn dan een dier in nood!

Gelukkig liet de dierenarts wél haar maaltijd staan voor onze vierpotige vriendin, die ze (auwch!) op een flinke verdovingsspuit trakteerde en vervolgens in comateuze toestand mee naar haar dokterspraktijk nam. Eind goed, al goed? ‘t Is hoe je het bekijkt…

 

Want zo’n half uurtje later arriveerde de buurman-van-de-andere kant, die de eigenaar van het slachtoffer bleek te zijn. Mijn ma vertelde hem in een notendop waarom zijn Minoes niet vredig in haar mandje lag. Om hem gerust te stellen voegde ze er gauw aan toe dat hij zijn trouwe huisdier veilig en wel bij de dierendokter lag te ronken, en dat hij haar daar in de armen zou kunnen sluiten.

Zijn reactie?

‘Pff, dat ze dat rotbeest toch een direct genoeg verdoving hadden ingespoten! Dan was ik tenminste al van dié last vanaf!’

 

‘t Is toch altijd iets met die buren!

Gelukkig hebben we dikke muren

 

-El-

Spice girl

 

Soms verbaas ik mezelf!

zoals gisteravond, en hierbij hoort dan een kleine situatieschets:

Ik en de beste vriendin koesterden plannen om een avondje op de Leuvense Oude markt door te brengen.

Vervoer geregeld, een outfit uit mijn kleerkast geplukt en de places-to-be in mijn achterhoofd geprent. Klaar om een stap in de wereld te zetten dus! Tot de vriendin in kwestie plotseling met het heuglijke nieuws kwam: Ze mocht niet mee van het ouderpaar! ‘Weeral een nachtje voor de pc!’ was mijn eerste reactie, en ik stelde me taferelen voor van ik-over-tien-jaar, hopeloos naar datingsites surfend, met ongewassen haren en een bierbuik van jewelste. De dramaqueen in mij ging een toekomst zonder liefde of vrienden tegemoet!

Alhoewel… was ik gedoemd om een eenzame avond thuis te spenderen omdat mijn vriendin niet meekon? Was ik zo afhankelijk van een ander? Eén van die meisjesmeisjes die zelfs niet alleen naar de wc gingen?

De spice-girl in mij schudde van neen. Ik liet mijn avond niet bederven door andermans ouderlijk gezag! Ik zou op eigen benen staan, én er alleen op uittrekken!

Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte op de trein, op weg naar ‘het avontuur’. Ik moet er wel even bijzeggen dat ik met een vriend had afgesproken aan de Statie van Leejve, maar aangezien die zelf verklaarde dat hij in een meer-dan-aangeschoten toestand verkeerde, kon hij er evengoed helemaal niet staan.

Ik had geluk dit keer, hij stond er wél en leidde me doorheen het bruisende nachtleven, op weg naar feestjes en leuke clubs. En daar begon de verbazing-van-mezelf. De verlegen, introverte ik (ook weleens een loner of autistisch geval genoemd) begon zomaar iedereen aan te spreken en naar hartelust te socializen.

Zo komt het dat ik de hele nacht op stap ging met een jongen van ‘t school, waarmee ik in heel mijn schoolcarrière nog nooit een woord wisselde. En zo komt het dat ik mezelf niet meer als verlegen scheet beschouw. Naast het tof volk, leerde ik ook mijn toekomstige woonplaats wat beter kennen, inclusief de neon-verlichte danskelders en de immer-gezellige pizzeria’tjes.

Én ik ben zelfs nog veilig thuisgeraakt, mét een nuchtere chauffeur!

Soms valt het leven best wel mee

Dus de moraal van het verhaal luidt als volgt: Impulsief zijn is fijn!

 

-El-

 

Anti-diëten

 

Food makes me nuts!

Dit zinnetje kwam plotseling in me op, als een productiefoutje van mijn hersenmassa die, ongewild, op volle toeren draait. Want, in tegenstelling tot wat mijn openingszin doet vermoeden, eet ik helemaal geen noten. Hetzelfde geldt voor chocolade, koeken, pasta en kaas. Omdat ik het allemaal niet lust, of mezelf tenminste wijsmaak dat ik het helemaal niet lekker vind. Alles wat zich in de hogere sferen van de voedselpiramide bevindt, filter ik genadeloos uit mijn eetpatroon.

Waarom?

Ik zou het, eerlijk gezegd, niet meer weten…

 

Uit schrik om dik te worden, menen sommigen, maar dat is nogal een domme redenering aangezien ik met plezier eens een B-cupje op de toonbank van de h&m zou leggen. Tegen een volumineus achterwerk zeg ik ook geen ‘neen’, want ik wil best wel eens iets kunnen shaken wanneer Beyoncé’s ‘Ain’t my body too bootylicious for ya’ uit de geluidsboxen galmt.

‘t Is gewoon een gewoonte. Alsof mijn ogen magneetsgewijs naar de voedingstabellen van elke willekeurige verpakking draaien en ik steevast naar de Cola Light en de suikervrije kauwgom grijp.

 

Eten is een systeem geworden, gereduceerd tot luttele getallen. Want hoewel ik altijd al een broertje dood had aan wiskunde, kan ik je vlotjes vertellen dat een glas cola 100 calorieën bevat, een mcdonalds ceasar salad 300, een boterham met choco 150, een appel 60, een milka-eitje 37 en een gekookt ei 60. En geloof me vrij, ik ben er niet trots op, want ik wou dat ik gewoonweg eens het LU-assortiment kon plunderen, zonder te tellen dat een cent-wafel + een puddingkje + een chocoprince-koek gelijk is aan 273!

 

En dan nog maar te zwijgen over de verraderlijke ‘producten’ als bananen en light-chips, waaraan je je, volgens hoopvolle reclamecampagnes, dun kunt eten. Maar niets is minder waar, uiteraard! En negen kansen op tien bestaat het diner van het supermodel uit de mmmagnum-commercial dan ook uit rauwe slaatjes en flesjes evian.

 

In feite wind ik een heleboel doekjes om de moederlijke raad, die ik wil meegeven aan de ontevreden meisjes en jongens die op het punt staan om te diëten, en die luidt namenlijk als volgt: Begin er niet aan! Je loopt regelrecht in je ongeluk en je houdt het toch niet vol. Bovendien vergooi je je geld om de haverklap aan nieuwe kleren door het alombekende jojo-effect, én je verbiedt jezelf bepaalde lekkernijen, waardoor je er net nog meer zin in krijgt!

 

More is less, want mager zijn is ook niet alles!

Van het kleinste ijsje krijg je een suikerkick slash adhd-aanval, na twee à drie glaasjes wijn voel je je al aangeschoten en je hebt het altijd-maar-dan-ook-altijd ijskoud!

 

Tijd om te anti-diëten dus! En ik rep me naar de koelkast om me te goed te doen aan vanillepudding, die op blijkt te zijn. Het stukje cake dat zo’n half uur geleden nog vredig op het schap van de voorraadkast rustte, verdween inmiddels in iemand’s maag , en tot overmaat van ramp is ook de chocolade nergens te bespeuren.

 

Dan maar een yoghurtje, besluit ik teleurgesteld…

Dan gooi ik er een flinke lepel confituur bij, én een hoop kristalsuiker. Mijn creativiteit loont, al moet ik het zelf toegeven, en voldaan schep ik de pot verkrachte activia leeg!

 

Maargoed, de actieve bifidus sport mijn darmtransit aan om het kleinste kamertje te bezoeken, dus ik ben er eens mee weg!

 

-El-

 

Nieuwe wereld

 

 

A whole new world, a dazzling place I never knew…

Een simpel zinnetje uit de jeugdsentimentele Aladin film stemt me tot nadenken. Want ik heb het gevoel dat ik weldra in een nieuwe wereld zal stappen, althans, dat hoop ik. Binnen een maand of twee zit mijn secundaire schoolcarrière erop, en wordt ik getrakteerd op maar liefst 3 maand vakantie. En ja, ik kijk er naar uit! Misschien een beetje té hard, want ik stond op het punt om een aftelkalender te maken. Zo’n advent-geval, waaruit je elke dag een chocoladepraline prutst tot het kerstavond is. Niet dat ik me ooit naar deze viering van Christus’ geboorte heb verheugd hoor, het was me vooral om de chocolade te doen

 

Maargoed, om terug naar mijn nieuwe wereld te keren: Het begon allemaal met een feestelijke, ontnuchterende vrijdagavond, gevolgd door een slapeloze nacht.

 

Er was iets mis, want ik voelde me niet ‘in harmonie’. Het leek alsof ik mezelf doorheen gebeurtenissen sleepte, en ze vanop afstand bekeek, in plaats van ze daadwerkelijk mee te maken. Een spiegelbeeld leefde mijn leven, terwijl ik mezelf verstopte achter een volmaakt karakter, dat ik zo goed en zo kwaad als het kon probeerde na te apen.

 

‘t Is lastig uit te leggen, maar ik heb het gevoel alsof ik tot een soort ‘breekpunt’ ben gekomen. Tot de mijlpaal, waarbij je symbolisch het verleden loslaat en de toekomst met open armen verwelkomt!

 

Ik kreeg namenlijk groen licht om op kot gaan van mijn allerliefste mama, en bezocht een zestal studentenhuizen vandaag. Ze waren allemaal best oké, maar ééntje sprong er toch bovenuit. Een verbouwd begijnhof sprong me in het oog, compleet met ouderwets binnenplein en immens hoge plafonds op de kamers. Bovendien lag het gebouw aan een kasseiweggetje, recht tegenover de Leuvense kruidentuin. En Eline begon te dromen…Volgend jaar zou zij dààr wonen, samen met een horde ijverige studenten. Ze zou er een knappe filosofiestudent tegen het lijf lopen, en samen met hem door negentiende-eeuwse sferen wandelen… Met een horde nieuwe vrienden zou ze ’s avonds Leuven onveilig maken, en uiteraard zou ze hard studeren en een belovenswaardig diploma halen.

 

Hoop doet leven, en ik hoop dat ik me, volgend jaar kan handhaven in een wereld van zelfstandigheid. Mijn eigen ‘bokes’ smeren, de deur op slot doen als ik wegga, mijn bedje opmaken en wakker worden als mijn wekker roept… het wordt een uitdaging!

 

Ik besef dat het allemaal niet zo makkelijk zal verlopen, en dat ik waarschijnlijk maar weinig kans maak om volgend schooljaar in mijn droomkot terecht te komen, maar sssst… ik heb geen zin om te beseffen! Laat me even in de waan dat ik een ‘vie de luxe’ tegemoet ga!

 

Want willen of niet, ik zal altijd een dromer blijven, met het hoofdje in de wolken en een overdosis fantasie. Zo’n type dat haar blog-inspiratie uit kinderfilms haalt en Aladin en Jasmine citeert…

 

A whole new world, that’s were we’ll be!

 

-El-

 

 

Kalverliefde?

 

Kalverliefde?

 

Is het kalverliefde? Een bevlieging? Een zogenaamde Crush?

Want ik weet niet hoe ik mijn gevoelens moet beschrijven, wanneer de pretlichtjes in je ogen mijn wereld oplichten. Ik doorblader de Dikke van Dale, en al ben ik goed ter tale, ik kan je affectie niet in woorden vatten. Ik probeer zinnen te puzzelen, maar de woordgroepen willen niet in elkaar ‘klikken’. Verstrooid verzonken in gedachten, laat ik stukken vallen, maak ik dt-fouten en bijt ik op het verkeerde uiteinde van mijn pen, met een blauwe glimlach als gevolg. En ‘t is allemaal jou schuld!

 

Want ik vind het vreemd…

hoe je eindeloze kalmte me overweldigt,

hoe je schetsen op de ezelsoren van je wiskundeschrift tot kunstwerken evolueren,

hoe je je nergens iets van aantrekt, en toch surreëel aantrekkelijk bent!

hoe je verveeld kijkt, en me mateloos boeit,

hoe ik in het blauw van je ogen verzink terwijl je vraagt of je mijn tintekiller mag lenen,

en ik vergeet te luisteren,

vergeet te antwoorden,

vergeet dat er een werkelijkheid bestaat, onder de wolken waarop ik loop….

hoe ik mezelf voor de kop kan slaan

omdat ik me schaapachtig gedraag in je nabijheid

hoe je mijn gedachtengang binnenwandelt en doorheen mijn hersenpan ijsbeert…

hoeveel ik van ijsberen hou!

Maar je bent je nergens van bewust, in je zeepbel van zweverige naïeviteit en onschuld. Ik observeer je vanop afstand, maar ik durf de fragiele wand niet te doorprikken, uit schrik om je schoonheid aan te tasten. Kijken mag, maar aankomen niet, zegt mijn bedeesdheid…

 

-El-

weekend knack

Ik sta in de weekend knack!

http://www.knack.be/weekend/nl/mode/nieuws/Bikkembergs-scoort-/a7355-article.jsp

Uilen en leeuweriken

 

In het rijk der mensen heb je de leeuweriken en de uilen, en ik behoor ongetwijfeld tot de tweede soort! Want terwijl de leeuweriken vrolijk vroeg uit de veren zijn, ontwaken de uilen slechts in de late namiddag, om tot in het holst van de nacht actief bezig te blijven.

 

Ik heb namenlijk altijd al een vijandige relatie met de wekker gehad. De talrijke confrontaties, lang voor zonsopgang, resulteerden in een hartsgrondige hekel aan het toestel, en vooral dan nà een vakantie van opblijven en uitslapen!

 

En deze haat dringt zelfs door tot in mijn dromen, want deze morgen werd ik, absurd genoeg, wakker om 14u23. Verdwaasd en verbaasd haastte ik me naar beneden, om me te goed te doen aan een flinke kop zwarte koffie met veel suiker, want ik moest immers al uuuren geleden op de schoolbanken zitten! Op de koop toe kwamen even later zowel mijn moeder als mijn zus aangeslenterd, volledig uitgedost in de out-of-bed-look, met warrig haar en beertjespyama.

 

‘Goh, Lin en Lot, blijf maar thuis hoor‘, gaapte mama, ‘Ik zal wel een briefje schrijven voor ‘t school, want nu is ‘t de moeite nie meer om nog te vertrekken. ‘k moet trouwens nog een vers brood halen, als ‘t boeregrijs nog nie op is’

 

Toen hoorde ik een alombekend gerinkel!

Ik draaide me om, gooide het deken over mijn hoofd en begraafde mijn hoofd in de kussensloop, maar de hartsgrondige pieptoon bleef mijn hoofd doorboren, luider en luider en luider… Enkel en alleen omdat het 6u45 was, en de batterij van mijn wekker het helaas nog steeds deed!

‘Fuck, de paasvakantie is voorbij!’

 

-El-

Sterren

 

Elke maatschappij kent zijn boegbeelden en zijn idolen. Je weet wel wie ik bedoel. De personen die constant tot in de hemel geprezen worden, en die je geweldig ‘moet’ vinden omdat de recensenten daar ook zo over denken. Ze hebben één ding gemeen, ze kunnen zichzelf namenlijk goed verkopen en zorgen er dan ook voor dat ze bij jong en oud goed in de markt liggen.

 

Neem nu Kate Moss. Ze is uit geen enkel modeblad weg te slaan, en wat ze ook uitspookt, de pers blijft haar loven! Wanneer ze een grijze baggy trui combineert met een al even tomeloze joggingbroek, wordt ze het stijlicoon van de maand genoemd, en ondanks haar onsympathieke uitstraling en haar voorliefde voor seks, drugs en rock ‘n’ roll, is ze het boegbeeld van talrijke modepopjes. En er is werkelijk niemand die haar van de troon kan stoten. Want wie dacht dat het coke-schandaal haar ondergang zou betekenen, had het grondig mis. Cocaine Kate haalde immers nog meer poen binnen na het incident, en haar, naar mijn mening onverdiende, reputatie als stijlicoon, houdt al jaren stand!

 

En op eigen bodem kennen we natuurlijk de idool-winnaars en de gedoodverfde star-academy favorieten. Ik herinner me nog de hype van idool 2004, waarbij het merendeel van de Vlaamse bevolking steevast elke zondag aan het televisietoestel geklemd zat. We wilden immers geen minuut missen van de populaire afvalrace en bovendien moésten we de volgende dag onze mening spuien over de aldaniet rechtvaardige afvaller. We smsten massaal voor onze lievelingsfinalist, al was het maar omdat Koen Wouters het ons met de bijpassende puppy-oogjes vroeg.

‘Dames en heren, we hebben uw stem nodig, én bovendien maakt u kans om de nieuwste Sony-plasmatelevisie te winnen! Sms voor uw kandidaat, en wie weet staat dit toestel binnenkort in uw living…’

 

Na 10 zenuwslopende finale-afleveringen was het eindelijk zover, de winnaar zou worden bekendgemaakt! We zouden allen te weten komen wie Vlaanderen’s prestigieuze zangwedstrijd had gewonnen en bijgevolg tot popidool gepromoveerd zou worden. Groot was de verbazing dan ook toen niet de gedoodverfde favoriete Natalia, maar wél underdog Peter Evrard als winnaar uit de bus kwam.

 

Men beloofde hem een grootse carrière in de muziekwereld en zijn eerste single lag enkele dagen later al in de winkelrekken. Akkoord, het werd een bescheiden hitje, maar men zwoegde waarschijnlijk ook dag en nacht aan een liedje dat bij iedereen zou aanslaan, met een refrein dat ‘bleef hangen’ en een naïve jij-bent-alles-voor-mij tekst. Het sprookje van de onverschillige Vlaamse bouwvakker die het in een mum van tijd tot popster schopte werd dan ook uitvoerig beschreven in kapsalon-amusement als ‘den Dag Allemaal’ en ‘de Blik’.

 

Maar eens Peter alle pensenkermissen had afgeschuimd, en iedereen hem weleens live aan het werk had gezien, dreigde het bekende zwarte gat. Zijn tweede song kende immers helemaal geen succes, en zijn populariteit taande als sneeuw voor de zon.Het succesverhaal was zo goed als afgelopen.

 

Idolatrie… het is meestal van korte duur, dat vind ik ervan!

Want hoe snel waren we over onze Spice-girls obsessie heen? En wie geeft er nu nog om Leonardo DiCaprio, die anno Titanic postergewijs in miljoenen meisjeskamers werd opgehangen?

 

Sterren …sommigen schijnen wat sneller dan anderen en sommigen verdampen meteen in de ozonlaag.

En om te eindigen met een verkracht citaat uit Mia:

Sterren komen, sterren gaan, zélfs Elvis ging eraan!

 

-El-

Ikke ikke ikke en de rest kan stikke!

Soms wil ik iedereen wegjagen! De deur dichtslaan en ze buitenschoppen, mijn wereldje afbakenen met 4 muren en mezelf opsluiten, samen met de stilte. Want hoe autistisch het ook mag klinken, soms ben ik graag een keertje alleen met mijn gedachten. En dan bedoel ik ook écht alleen. Geen vader die op de zetel ligt te snurken, geen zus die de living binnenstormt met enkele relatineloze adhd’ers en geen jehova’s getuigen die te pas en te onpas aanbellen om me een godsdienst aan te smeren.

 

Al ben ik geen pathetische eenzaat, verre van. De loner in mij ontplooit zich meestal in creatieve buien, die gaan van schrijven tot oorbellen maken tot fotoshoots-met-de-zelfontspanner. Gezelschap is ten zeerste ongewenst als ik tekenen van zelf-expressie vertoon, want toeschouwers zouden toch maar in de weg lopen. En als ze dan ook nog eens verwachten dat ik bereid ben tot interactie, is het hek helemaal van dam!

 

‘De mens is een sociaal beestje’ zegt men, en deze stelling doet me soms serieus aan mijn menselijkheid twijfelen! (bij wijze van spreken dan Ik heb immers niét altijd zin om duizenden geprekken aan te knopen met duizend-en-één verschillende personen. En hoewel ik graag een hecht groepje vrienden om me heen heb, is de kudde-mentaliteit niet echt aan mij besteed. Ik heb dan ook nooit begrepen waarom mijn vriendinnetjes steeds samen naar de wc moesten, en waarvoor die helse groepswerken op school in hemelsnaam nodig waren.

 

Want, let’s face it, er is steeds één persoon die al het werk op zich neemt terwijl menig groepslid op zijn lauweren rust en profiteert van andermans’ inspanningen! Eerlijk is het niet, maar ergens wel logisch, natuurlijk, want zo zit de wereld ineen. ‘Survival of the fittest’, daar draait het om, en de zwakkeren onderwerpen zich bijgevolg aan de sterkere persoonlijkheden, aldaniet omdat ze zélf goede cijfers willen halen. Enja, ik geef het toe, ik ben zo’n strevertje die alles graag in handen geeft en bijgevolg regelmatig gebukt gaat onder boekentassen vol taken.

 

Maargoed, vandaag was een IK-dag, 24 uren puur egocentrisme, want daar had ik nood aan.De kapper, de psycholoog en de mama schonken mij liters aandacht, al had een bezoekje van de masseur of een verwenbeurt bij de manicure ook niet misstaan. Mijn vrienden moesten het maar even zonder mij stellen, want ik lag liever languit in de zetel, vergezeld door een heerlijke cocktail en een grote zak zoete beertjes. En terwijl jullie stilaan schaamrood op de wangen krijgen van plaatsvervangende gêne, besluit ik om mijn verhaal tot een einde te brengen. Ik wil tenslotte geen kloon van Fergulicious Fergie,Jenny From the Block, of een willekeurige andere egotripperesse worden.

 

Nee hoor, morgen krijgt mijn medemens weer de volle aandacht! Verwacht je dus maar aan massa’s reactie op je blogberichten, stalkbeurten per sms en msn-buzzers totdat je de internetkabel uittrekt wegens overlast!

 

Toch had ik graag een schelp om in te kruipen, een schelp die me beschermt tegen de aasgieren, de haaien en de dartele zeepaardjes van deze wereld. Een schelp die de wereld beschermt tegen mijn uitspattingen van egocentrisme.

Harmonie! Da’s de moraal van het verhaal

 

-El-