Perfectionisme

‘Nobody’s perfect’ hoor je her en der, en dat kan ik volledig beamen. Maar toch wringt er iets bij mij , want ik kan me niet zomaar neerleggen bij het feit dat iets me niet meteen lukt. En dan denk ik spontaan aan de tijd waarin ik nog turnde, en urenlang een flik-flak probeerde, tot ik deze eindelijk onder de knie kreeg. Of aan het nachtenlang oefenen op een pianostuk, geplaagd door valse noten en vermoeidheid. ‘De aanhouder wint ‘ is zo’n beetje mijn motto, en je zou me een perfectioniste in hart en nieren kunnen noemen.

 

Want hoewel perfectionisme zijn voordelen heeft, is het een knap vervelende eigenschap. Het uit zich immers in een zoektocht naar voldoening en in een streven naar het ‘constant nuttig’ zijn. Wanneer ik met een zak chips voor de tv zit, zie ik meteen doembeelden van mezelf als ‘ma flodder’, en als ik een gezelsschapsspel verlies, zijn de donderwolken nooit ver weg.

 

In filosofische buien denk ik dan weer dat ik te idealistisch ben, en dat je ‘volmaaktheid nastreven’ in hetzelfde rijtje kunt plaatsen als ‘vrede op aarde creëren’ en ‘iedereen gelijkwaardig behandelen’. Een lijstje van onbereikbare ideaalbeelden, geschapen door onze dierbare fantasie.

 

Want zonder fantasie zouden we niets zijn, althans niet veel meer dan geprogrammeerde zombies, die zichzelf dagelijks doorheen dezelfde routine slepen. En ene Einstein is het hier volmondig mee eens, want deze koning van de wetenschap beweerde decennia geleden al dat fantasie belangrijker is dan kennis! Want ‘fantasie’ heb je, en ‘kennis’ kun je krijgen, om het simpel uit te drukken.

 

Ik wil ze natuurlijk allebei, en in mijn fantasiewereld zou ik over een oceaan van kennis beschikken! Zo hoef ik geen tijd meer te besteden aan het streven naar wijsheid, en kan ik mij ten volle bezighouden met fantaseren…

 

Maar nu even terug naar de realiteit, naar de aarde waarop we leven, met al onze gebreken en onvolmaaktheden. Een wereld waarin ik, als geoefend piekeraar, nog steeds geplaagd zit met de vraag naar wat perfectie nu net inhoudt.

 

Volgens mij is het gewoonweg een streefdoel, zoals de roos in een pijltje-pikspel, waar we liefst allemaal van de eerste keer inschieten. Hoewel we ook best tevreden zijn als we ergens in de buurt ‘pikken’. Zolang we onze doelen maar niet uit het oog verliezen, want dat ‘pikken’ we dan weer niet

 

-El-