saturday night

‘t Is zaterdagavond, ofneen, zondagmorgen, en ik ben een keertje niet aan ‘t fuiven. Zelfs een cafébezoekje zat er niet in vandaag, waardoor ik hier momenteel op mijn dooie eentje in de living zit te tikken. En geheel tegen mijn eigen verwachtingen in, vind ik het niet erg om eens een weekendje thuis te spenderen. Wat niet wegneemt dat ik mijn beste vriendin daarnet verwelkomde voor een lang-en-goed gesprek, want dat had ik eigenlijk net nodig, na de dagen van verbittering en wantrouwen, die je uitvoerig beschreven in mijn recente blogberichten kunt lezen.

 

Ze is er goed in, in communiceren, een rasecht natuurtalent.

Ze grijpt telkens naar de juiste woorden, woorden die je wil horen, gepaard met een oprechte ondertoon. Ze overtuigt, ze doet me geloven dat ik me geen zorgen hoef te maken over de onbestaande relatie tussen haar en mijn ex. Momenteel breek ik mijn hoofd er dan ook niet meer over en geloof ik in hun ‘kuisheid’ en onschuld.

Bovendien vertelt ze zelf ook over haar ‘issues’ en emoties, zodat ik me niet meer als een kettingzaag voel, die vol zelfmedelijden al haar probleempjes oprakelt, gewapend met een grote doos kleenex’jes.

 

Na haar bezoekje kwam mijn ex langs, die toch eventjes geshockeerd was door mijn vorige, nogal vijandig getinte weblog. En ik kan hem eigenlijk geen ongelijk geven, aangezien ik een heleboel feiten insinueerde waarin maar weinig waarheid schuilde. Gapend luisterde hij naar mijn relaas, maar hij is toch maar mooi naar mijn huisje gereden om me te spreken, waarvoor ik hem dank!

 

Toch heb ik helemaal geen spijt van wat ik schreef, want ik word gelezen en begrepen. Mijn vrienden overpeinzen mijn woorden en mijn gevoelens, wat mijn zelfbeeld wel wat opkrikt. Ze geven blijkbaar wél om mij, en ze staan voor me klaar en reageren op mijn scherpe blogberichten. Misschien moet ik ze eindelijk maar eens vertrouwen en mijn achterlijke achterdocht achterwege laten. Want ik kan niet zonder hun opkrikkende woorden en knuffels. Ik kan niet zonder vrienden, en ik wil mijn twee ’schatten’ dan ook niet kwijtspelen!

 

Bij deze mijn welgemeende excuses voor mijn directheid en mijn insinuaties. Ik was verkeerd, achterdochtig, stoned en bezopen toen ik de befaamde blog in mijn dagboek neerpende!

 

En blijkbaar leer ik niet uit mijn ‘fouten’, want ik blijf maar schrijven en posten.

Ik moet ‘mijn ei’ kwijt, laat ik het zo stellen

 

-El-

 

 

 

Vergissen en vergewissen

Help!

Mijn gedachten draaien op volle toeren, en ik heb het gevoel alsof mijn hersenen elk moment oververhit zullen raken. Ik pieker namenlijk te veel, over vanalles-en-nog-wat.

Ik kan bijvoorbeeld uren voor mijn kleerkast staan, twijfelend of ik de eerste, tweede of derde bijna identieke zwarte t-shirt onder mijn trui zou aantrekken. Of oorbellen kopen en een winkel buitenlopen, om anderhalve minuut later rechtsomkeer te maken en deze juwelen weer in te ruilen voor een ander paar. Of zeven keer opnieuw aan dezelfde bladzijde beginnen lezen, omdat ik me gewoonweg niet op het verhaal kan concentreren wegens een overdosis aan zorgen en twijfels.

 

Soms word ik zowat gek van mezelf. Ik voel me een blinde spin in mijn eigen gedachtenweb. Ik weet niet welke weg ik uit moet gaan en probeer ‘op goed geluk’ een juiste beslissing te maken, wat heel wat gokwerk vergt. Want de betekenis van ‘goed’ en ‘fout’ kiezen is nogal relatief, en je kunt natuurlijk niet altijd op ‘kop of munt’ vertrouwen.

 

Zo komt het dat mijn leven zowat beheerst wordt door dilemma’s en tweestrijden. En zo komt het dat er ettelijke pro-contra lijstjes in mijn kamer rondslingeren, die tot overmaat van ramp steeds evenveel voor- als tegenargumenten bevatten! Misschien komt het door mijn absurde voorliefde voor harmonie, symmetrie en compromissen. Ik ben immers zo’n water-bij-de-wijn mens die van alles een beetje wil proeven, maar van niets te veel. Ik maak liever een gestructureerd overzicht van keuzes, in plaats van daadwerkelijk te kiezen. Ik stel beslissingen uit,zodat ik me niet zou vergissen.

 

En ik ken de cliché’s wel. ‘Vergissen is menselijk’ en ‘Iedereen maakt fouten’. Maar dat neemt niet weg dat ik me liever vergewis van mijn keuzes, en de ’schoonheidsfoutjes’ tot een minimum beperk.

Misschien moet ik een keertje onbezonnen te werk gaan. Een keertje niét wikken of wegen. Een keertje spontaan doen, zonder na te denken over de gevolgen.

 

Mijn haren knalrood verven?

Of de eerste, beste trein nemen zonder de bestemming te kennen?

Of een knappe vreemdeling aanspreken en mijn verlegenheid met de grond gelijk maken?

Of de zoveelste blog posten

waarin ik mezelf blootgeef

zonder schaamte,

of bedeesdheid,

of het besef dat ik mijn gevoelens voor de haaien gooi?

-El-

 

 

 

 

 

 

 

 

Olifant

Ik wil een bontjas,

al is het tegen mijn ethische, diervriendelijke principes.

En niet zomaar een bontjas, neen, er zal een olifant aan moeten om mijn willetje te bevredigen, want ik ben uit op het vel van dit beestje.

Een olifantenhuid zou namenlijk als harnas fungeren tegen de hypocrisie, de taktloosheid en de onbezonnen beledigingen van mijn medemens. Want gevoelig zijn heeft zo zijn nadelen, en dat mocht ik de voorbije weken aan den lijve ondervinden.

 

Het botert namenlijk niet zo goed tussen mij mijn lerares gedragswetenschappen. Je kent haar soort wel, zo’n type dat zichzelf de superioriteit toekent en geen tegenspraak duldt. Ze verwijt me dat ik brutaal en eigenzinnig ben, en dat ik antwoord op haar retorische vragen. Enerzijds sporen haar opmerkingen me aan om na te denken, maar anderszijds beschouw ik de eigenzinnigheid als een compliment. Want wat bereik je door naar andermans’ pijpen te dansen en niet voor jezelf op te komen? Niets toch? Nouja, misschien voelt de tegenpartij zich dan voldaan, maar persoonlijk kom je er toch niet ver mee, naar mijn mening…

Het nadeel aan de zaak is dat deze mevrouw in kwestie echt een haat tegenover mij ontwikkeld heeft. Ze benut elke kans om me onvoldoendes te geven, en daarmee bedoel ik dat ze mij systematisch buist op mondelinge oefeningen en op mijn ‘gedrag in de klas’, want op toetsen en examens scoor ik goede cijfers! (in alle bescheidenheid )

Het tweede nadeel houdt in dat ik het eigenlijk wel erg vind, dat ze ‘mijne kop’ niet kan zien, want daardoor verval ik in onzekerheid en begin in aan mezelf te twijfelen. Al is dat waarschijnlijk hetgene dat ze wil bereiken. En hier zou de befaamde olifantenhuid natuurlijk van pas komen,  om me te beschermen tegen haar ’steken onder water’  en haar zinloze commentaar.

Maargoed, omdat ik geen olifant wil vellen, zie ik mezelf genoodzaakt om te leren leven met ‘moeilijke persoonlijkheden’, die mijn weg kruisen. En aangezien mijn klasgenoten me aanraden om braaf ‘ja’ te knikken en te doen wat ze vraagt, zal ik maar naar hun ‘goede raad’ luisteren, al wordt het niet zo gemakkelijk, mij kennende. Want hoewel ik aan de verlegen kant ben, kan ik behoorlijk uit mijn schelp komen wanneer ik oneerlijk behandeld word.

Maar aangezien ik hier plusminus in slaap stort op mijn toetsenbord, voel ik me genoodzaakt om een eind aan mijn relaas te brengen.

Adieu, slaapwel, en tot de volgende!

-El-

 

Welkom op mijn blog!

Nightwish concert

Nightwish

 

Zo rond mijn veertiende was ik een die-hard nightwish fan, zo’n type dat perfect ‘in het plaatje’ paste, met een lange, fluwelen rok en een pentagram rond mijn nek. Ik dweepte met hun gotische metal, kon elk album van a tot z meezingen en bedekte mijn slaapkamermuren systematisch met droomtaferelen, waarop hun sierlijke bandnaam werd afgebeeld.

Nu,vier jaar later, is de Nightwish-obsessie echter getaand, en hun zovaak beluisterde albums moet ik ergens onder het stof gaan zoeken. Of beter gezegd, ‘moest’ ik onder het stof gaan zoeken, want vorige week kreeg ik een verrassend telefoontje van een verre, maar goede vriend. Hij vroeg of ik hem wou vergezellen op het Nightwish-concert de 23ste, want hij had een ticket teveel besteld.

Lang hoefde ik niet na te denken voor ik een volmondige ‘ja’ uitte en mijn oude cd’s uit de kast griste om nog eens te beluisteren, want luidkeels meezingen beschouw ik als een ‘must’ op élk optreden!

Zo gezegd, zo gedaan. Op 23 maart zaten we anderhalf uur op voorhand op de plastieken lotto-arena zitjes, verzekerd van een plekje dichtbij het podium. We hadden dus nog een zee van tijd om bij te praten, oude bekenden te ’spotten’ en mooie ‘zwartzakken’ te bewonderen. Want de korsetten, zwarte jurken en lange haren waren rijkelijk aanwezig.

Voor we het beseften sloeg de drummer van ‘pain’ de eerste noten aan. Ik schrok me een ongeluk! De gehele zaal werd in duisternis gehuld en getrakteerd stevige metal met industrial beats! Twee woorden waarmee je dit voorprogramma in een notendop kunt omschrijven. Maar goed waren ze wel! Al kan ik niet ontkennen dat er een ongeduldig gevoel opborrelde in mijn buik. Ik was immers nieuwsgierig naar de nieuwe zangeres van Nightwish. Kon ze aan de ‘oude’ tippen? En zou de band mijn hoop op jeugdsentiment bevredigen?

Toen de Pain-zanger een ‘Are you all warmed up for Nightwish?‘ uitschreeuwde, wist ik dat het bijna zover was. De metalheads verlieten het podium onder een luid applaus, waarop hun roadies in ijltempo een fantasiedecor tevoorschijn toverden. Het moment van de waarheid naderde… en plotseling viel het licht uit in de zaal. Twee enorme vlammen flakkerden aan weerszijden van het podium, en ineens verscheen Annette Benning voor de micro, alsof ze uit de lucht kwam gevallen.

Nightwish vloog er stevig in met Bye bye beautiful. Vrijwel meteen verliet ik mijn plekje, om vooraan mee te dansen, want de combinatie van goede muziek en stilzitten is niet aan mij besteed!

Het viel me wel op dat de mannelijke passages een stuk beter gezongen werden dan de vrouwelijke. De Zweedse schone kon me dan ook niet echt bekoren, en haar stem evenmin. Bovendien haalde ze de hoge noten niet, die Tarja Turunen zonder enige moeite wist te bereiken. Een getrainde operazangeres vervang je dan toch ook niet door een popstem?!

De ‘good old’ muzikanten maakten gelukkig veel goed, want hun virtuoze samenspel zweepte het hele publiek op! Ook hun solo’s klonken ‘als muziek in de oren’, om het simpel uit te drukken

De songs van de vroegere albums waren echter ‘niet meer wat ze geweest waren’. De power ontbrak, en van Tarja’s diepe stem bleef ook niet zoveel meer over. Ik hoorde dat de band de liedjes herschreef naar Annette’s stemgebruik, maar mijn oren vermoeden dat dit slechts een gerucht is. De songs van ‘Dark Passion Play’ werden beter gezongen, dus daar krijgt de zangeres dan weer wél een pluimpje voor, van mij. Én omdat ze naar hartelust chocolade paashazen in het publiek gooide! Ook al kon ik er geen bemachtigen…

Al bij al was het Nightwish-concert behoorlijk goed, maar niet uitzonderlijk. Ik luister regelmatig naar Once, Century Child en Wishmaster, maar hun nieuw album ‘Dark Passion Play’ zul je niet vaak in mijn cd-speler treffen. Nightwish is niet meer hetzelfde zonder Tarja, en hun posters doneer ik dan ook met plezier aan de nieuwe generatie pubergoth’s. Al beleefde ik wel een leuke avond, hoor! Laat daar geen twijfel over bestaan. ‘I wish I had an angel‘ en ‘Nemo‘ kan ik nog steeds volledig meebrullen, en Nightwish deed er goed aan om deze klassiekers er als bisnummers bij te spelen. Zo breidde de band een geslaagd einde aan een spetterend optreden!

 

-El-

 

 

 

 

 

Rozen verwelken en scheepjes vergaan…

Gisteren nog eens afgesproken met mijn ex… Gewoon gezellig iets gaan drinken, ‘als vrienden’. Want wij moeten en zouden één van de weinige stellen worden, waarbij zoiets lukt. We willen er namenlijk in slagen om beste maatjes te blijven na anderhalf jaar relatie, en maakten de afspraak om nog steeds samen uit te gaan en elkaar wekelijks te zien.

 

Bij deze weerklinkt er vrijwel meteen een passend citaat in de oren. ‘Het is mooi in theorie, maar ‘t is een ramp in de praktijk’ zingen de kinderen-voor-kinderen, en gelijk hebben ze! Want de wekenlijkse ‘dates’ begin ik langzaam maar zeker als verplichting te beschouwen, en de zogenaamde ‘vriendschap’ krijgt van tijd tot tijd een geforceerd tintje.

 

Liefde is immers zoveel meer dan vriendschap, de twee begrippen staan zelfs volledig los van elkaar! Liefde is iets zweverigs, een fase waarin je op wolken loopt en blind bent voor de ‘mindere’ kantjes van je oogappel. Je voelt je euforisch en wil je lief koste wat het kost zien, knuffelen en kussen.

 

Vriendschap is dan weer ‘aards’, je vrienden zijn de solide grond waarop je kunt steunen. Ze kunnen je dan ook volledig doorgronden, en proberen je weer op te beuren wanneer de ‘liefde van je leven’ niet aan zijn titel voldoet.

 

De perfecte relatie bestaat volgens mij uit een soort hemel-aarde verhouding. Want hoewel deze twee substanties tegenpolen zijn, vullen ze elkaar perfect aan, terwijl ze in harmonie het heelal rondtoeren. Helaas wordt dit evenwicht in ons liefdesleven maar al te vaak verstoord door een tekort aan liefde, affectie of interesse. En daarover kan ik meespreken. Want toen onze ‘liefde op het eerste gezicht ‘ eenmaal vervaagde, kwamen we beiden tot de constatatie dat de gezamenlijke interesses ver te zoeken waren.

 

Hij fietst bijvoorbeeld dagelijks naar zijn voetbaltraining, en sluit de avond af met een toertje joggen rond het dorp. Ik ben echter al buiten adem als ik naar de bakker moet fietsen, en maak er steevast een kunst van om elke turnles met een nieuw excuus te omzeilen.

Ik hou dan weer van lezen, en liefst dikke kleppers, terwijl hij dat afdoet als tijdsverspilling en liever nog eens naar de herhalingen van ‘the OC.’ kijkt.

Ook qua muziek komen we niet echt overeen, want hij mishandelt mijn trommelvliezen maar al te vaak met het stemgeluid van Rhianna, en dan liefst op het hoogste volume, met de bijpassende disco-moves.

Ik kan gerust nog een uurtje voortgaan met dit verschillenlijstje, want ook in de filmwereld, de politiek en de gastronomie vonden we maar weinig overlappende voorkeuren.

 

Ondanks dit overaanbod aan tegenpolen, hield onze relatie anderhalf jaar stand. Dat we elkaar aantrekkelijk vonden, zat er voor iets tussen, maar ik heb het gevoel dat ‘de liefde’ toch wel de lijm was die ons samen hield. En nu deze lijm stilaan begint te smelten, lijken we een beetje op elkaar uitgekeken. De passie is niet meer wat het geweest is en de afspraakjes worden een sleur. We willen elk verdergaan met ons leven, maar kunnen elkaar niet loslaten.

 

Want ik hoop immers dat hij ‘mijn maatje’ blijft, die ik af en toe eens een stevige knuffel kan geven. Een vertrouwenspersoon, waarmee ik over de serieuze ‘dingen des levens’ praat, maar ook een mede-fuifbeest, die me tot in de vroege uurtjes wakker houdt.

Ik wil hem niet kwijt, maar besef dat er ‘kapers op de kust’ zijn, die hem ook wel ‘ne mooie jongen’ vinden. Al hoop ik dat ik nog steeds de eerste ben aan wie hij vertelt dat zijn goudvis is overleden, of dat hij drie keer gescoord heeft tijdens de voetbalmatch, of dat zijn broer weer eens een blauwtje heeft gelopen bij zijn grote liefde…

 

Want schoonheid verwelkt, en passie vergaat, maar hoe zit het met onze vriendschap? Blijft die dan wél bestaan?

 

-El-

Routineus

 

Soms zijn er van die dagen waarop het leven zich tot een sleur reduceert. En ‘vandaag’ is weer zo’n exemplaar. Alsof de dagelijkse routine me in zijn greep heeft, en maar niet wil loslaten. Het is immers niet zo gemakkelijk om je dagen een spannende draai te geven, wanneer je elke dag om twintig-voor-zeven moet opstaan om je vervolgens achter acht verschillende schoolbanken te plaatsen. Bovendien wordt je ook nog eens overstelpt door een gebergte taken, die je -enkel-en-alleen- maakt om je arme oren een klaagzang van de leerkracht te besparen.

 

Je raadt het al, ik heb het niet zo begrepen op ons schoolsysteem, en ik kan me niet herinneren dat ik in heel mijn schoolcarrière ooit met plezier naar de les ben vertrokken. Maargoed, laat ik mijn zeurbeu maar eens beëindigen en vol optimisme aftellen naar de luttele weekjes vakantie dit jaar. Want dames en heren, Pasen komt er weer aan. En hoewel de betreffende feestdag me helemaal niet deert, zijn de twee vrije weekjes natuurlijk mooi meegenomen. En ik hoop dat de paasklokken dit jaar samen met de zon arriveren en ,buiten de chocolade-eitjes, ook wat temperatuur naar ons koude landje toe brengen.

 

Want mijn winterdipje moet maar eens smelten, en plaats maken voor lentekriebels! Laat de feestjes, vakantieplannen en nieuwe liefdes maar komen, ik ben er klaar voor. Meer zelfs, ik ben helemaal ‘in’ voor iets nieuws! Ik mis de geur van frisse bloesems, de dagen zonder jas en de aftelkalender naar de zomer. Nog drie dagen en het seizoen van vorst, koude en denkbeeldige sneeuwuien is weer voorbij. En ik kan het niet laten om een opgeluchte ‘eindelijk!’ uit te kramen. De dikke sjaals en wollen sokken zijn namenlijk niet aan mij besteed.

 

Laten we nu maar hopen dat de omwenteling in jaargetijde ook voor een verandering in mijn leven zal zorgen. Niet dat ik ongelukkig ben, maar ‘alles kan beter’ en deze fase van het jaarwiel lijkt mij een excellent moment om mijn ‘kleine kantjes’ wat bij te schaven. Ik wil bijvoorbeeld gezonder gaan leven, mijn vriendengroep uitbreiden en bijgevolg mijn zelfbeeld wat opkrikken.

 

Voor zover de (bijna) dagelijkse beschrijving van mijn gemoedstoestand Mijn negatieve gevoelens zitten inmiddels zo’n beetje in deze tekst vergoten, dus de psychologische functie van het schrijven heeft weer eens zijn dienst gedaan!

 

 

-El-

 

Perfectionisme

‘Nobody’s perfect’ hoor je her en der, en dat kan ik volledig beamen. Maar toch wringt er iets bij mij , want ik kan me niet zomaar neerleggen bij het feit dat iets me niet meteen lukt. En dan denk ik spontaan aan de tijd waarin ik nog turnde, en urenlang een flik-flak probeerde, tot ik deze eindelijk onder de knie kreeg. Of aan het nachtenlang oefenen op een pianostuk, geplaagd door valse noten en vermoeidheid. ‘De aanhouder wint ‘ is zo’n beetje mijn motto, en je zou me een perfectioniste in hart en nieren kunnen noemen.

 

Want hoewel perfectionisme zijn voordelen heeft, is het een knap vervelende eigenschap. Het uit zich immers in een zoektocht naar voldoening en in een streven naar het ‘constant nuttig’ zijn. Wanneer ik met een zak chips voor de tv zit, zie ik meteen doembeelden van mezelf als ‘ma flodder’, en als ik een gezelsschapsspel verlies, zijn de donderwolken nooit ver weg.

 

In filosofische buien denk ik dan weer dat ik te idealistisch ben, en dat je ‘volmaaktheid nastreven’ in hetzelfde rijtje kunt plaatsen als ‘vrede op aarde creëren’ en ‘iedereen gelijkwaardig behandelen’. Een lijstje van onbereikbare ideaalbeelden, geschapen door onze dierbare fantasie.

 

Want zonder fantasie zouden we niets zijn, althans niet veel meer dan geprogrammeerde zombies, die zichzelf dagelijks doorheen dezelfde routine slepen. En ene Einstein is het hier volmondig mee eens, want deze koning van de wetenschap beweerde decennia geleden al dat fantasie belangrijker is dan kennis! Want ‘fantasie’ heb je, en ‘kennis’ kun je krijgen, om het simpel uit te drukken.

 

Ik wil ze natuurlijk allebei, en in mijn fantasiewereld zou ik over een oceaan van kennis beschikken! Zo hoef ik geen tijd meer te besteden aan het streven naar wijsheid, en kan ik mij ten volle bezighouden met fantaseren…

 

Maar nu even terug naar de realiteit, naar de aarde waarop we leven, met al onze gebreken en onvolmaaktheden. Een wereld waarin ik, als geoefend piekeraar, nog steeds geplaagd zit met de vraag naar wat perfectie nu net inhoudt.

 

Volgens mij is het gewoonweg een streefdoel, zoals de roos in een pijltje-pikspel, waar we liefst allemaal van de eerste keer inschieten. Hoewel we ook best tevreden zijn als we ergens in de buurt ‘pikken’. Zolang we onze doelen maar niet uit het oog verliezen, want dat ‘pikken’ we dan weer niet

 

-El-